Twee uur voor het vertrek naar de Gamelan acapella werd me medegedeeld dat acapella het zingen zonder begeleiding is. nop gamelan dus. Ik had het zelf ook kunnen verzinnen, maar alhier weet je het nooit van te voren watz e bedoelen. Iqbal was de informatiegever dezes, ik moest vooral langs komen. Sadewa en Gembong kwamen meteen met een andere optie. Sadewa wilde een danser filmen bij de Prabanam tempels, het Ramayana ballet. "Het is vlak in de buurt, 20 min met de brommer en er is een Gamelan orkest bij. Het waren natuurlijk 70 minuten waardoor we te laat ariveerden en de show al begonnen was. De eerste schok werd gegeven toen ik de trappen opliep naar onze zitplaats. Het theater was tamelijk verlaten en de show zag er als een slechte JvdE productie uit. De dansers waren OK, maar de entourage: nol(0). Ze hadden het theater voor de tempels gezet zodat je die in ieder geval niet kon zien. Een toeristen val dus. Maar goed het eeuwenoude verhaal bleef overeind staan en ook in dit geval liep het slecht af, zoals het hoort. Mooi was wel dat ze twee grote strooien hutten in de fik staken waardoor de rook en de neerdwarrelende as mijn longen weer eens vergastten op eerlijke dikke smeuige echte rook. Niks geen marlboro Light. Tijd voor een versnapering zodat alles kon wegtrekken en opgeruimd worden. Afijn na afloop terug en natuurlijk honger. Maar hoe doe je dat om 10 uur s'avonds? ik had geen idee, maar Sadewa wist wel wat. Hij heeft een fijne neus voor voedsel dus mijn verwachtingen waren hoog gespannen. helaas deze keer was het lekkerste 2 glazen Es The (met een streepje).
De chef op de achtergrond stookte de barBQ op om daar mijn kippevleugel cq borst op te verbranden. wel lekker, karak heet dat geloof ik. Hete sambal (zelfs voor de begrippen hier, Sadewa trok bleek weg) 5 vierkante cm koolsla en een spriet sereh waren de garnering bij een bord met de hand aangeduwde kleffe rijst. Als je in azie bent moet je toch zeker 1 a 2 keer rekening houden met voedselvergfitiging, dit zou nummer 1 worden dacht ik. Nou ja wat wil je voor 80 eurocent voor alles? Sadewa maakte ook melding van een Wajang voorstelling die de hele nacht zou duren en op het terrein van de UGM de plaatselijke Universiteit zou plaats vinden. ik had mijn portie kijk- en eet cultuur al gehad dus was niet erg enthousiast. Edoch, nu bleek weer eens hoe fout je gevoel in de tropen kan zijn. in een klap veranderde de avond in een opwindend kijk- en luisterspel. ongeveer 500 jongelui op een grasveld en 30 bobo's op stoelen met snacks en thee.
Een groot Gamelan ensemble met een koor van 7 vrouwen en 5 mannen completeerden een cinemascope schaduw wand waar welgeteld e'e'n charismatische poppenspeler/verteller iedereen in opperste verbazing hield. Wat een kwaliteit en wat een lol en wat een zingen. PHenomenaal. Omdat de avond voor mij in het teken van geluid stond, -het Ramayana ballet zou begeleid worden door een Gamelanorkest, maar werd verstrekt weergegeven door inferieure luidsprekers met een zeer luide brom-, had ik alleen mijn recorder bij me, mijn nieuwe vriend vertrouwde ik nog niet en had ik dus niet bij me. Alleen mijn goede bekende Everio 30Gig was er, die heeft de es the (met een streepje) gemaakt. ik kom nog op hem terug.
Deze onduidelijk photo laat het cinemascope scherm zien en het orkest. rondom de tent de studenten en rechtvoor de bobo's. Een beeld zegt meer dan 1000 woorden gaat in dit geval niet op. 2 uur heb ik ademloos zitten luisteren naar JA JA acapella gezang van de dames, de ritme sectie (het hele orkest dus) die de woorden stuwend begeleiden met ritmische volzinnen. Later meer over de Gamelan. en vooral het publiek. Cultuur leeft in hier in Jogja. Wat een feest.
De chef op de achtergrond stookte de barBQ op om daar mijn kippevleugel cq borst op te verbranden. wel lekker, karak heet dat geloof ik. Hete sambal (zelfs voor de begrippen hier, Sadewa trok bleek weg) 5 vierkante cm koolsla en een spriet sereh waren de garnering bij een bord met de hand aangeduwde kleffe rijst. Als je in azie bent moet je toch zeker 1 a 2 keer rekening houden met voedselvergfitiging, dit zou nummer 1 worden dacht ik. Nou ja wat wil je voor 80 eurocent voor alles? Sadewa maakte ook melding van een Wajang voorstelling die de hele nacht zou duren en op het terrein van de UGM de plaatselijke Universiteit zou plaats vinden. ik had mijn portie kijk- en eet cultuur al gehad dus was niet erg enthousiast. Edoch, nu bleek weer eens hoe fout je gevoel in de tropen kan zijn. in een klap veranderde de avond in een opwindend kijk- en luisterspel. ongeveer 500 jongelui op een grasveld en 30 bobo's op stoelen met snacks en thee. 
Een groot Gamelan ensemble met een koor van 7 vrouwen en 5 mannen completeerden een cinemascope schaduw wand waar welgeteld e'e'n charismatische poppenspeler/verteller iedereen in opperste verbazing hield. Wat een kwaliteit en wat een lol en wat een zingen. PHenomenaal. Omdat de avond voor mij in het teken van geluid stond, -het Ramayana ballet zou begeleid worden door een Gamelanorkest, maar werd verstrekt weergegeven door inferieure luidsprekers met een zeer luide brom-, had ik alleen mijn recorder bij me, mijn nieuwe vriend vertrouwde ik nog niet en had ik dus niet bij me. Alleen mijn goede bekende Everio 30Gig was er, die heeft de es the (met een streepje) gemaakt. ik kom nog op hem terug. 
Deze onduidelijk photo laat het cinemascope scherm zien en het orkest. rondom de tent de studenten en rechtvoor de bobo's. Een beeld zegt meer dan 1000 woorden gaat in dit geval niet op. 2 uur heb ik ademloos zitten luisteren naar JA JA acapella gezang van de dames, de ritme sectie (het hele orkest dus) die de woorden stuwend begeleiden met ritmische volzinnen. Later meer over de Gamelan. en vooral het publiek. Cultuur leeft in hier in Jogja. Wat een feest.
