Afbreken

Vandaag ook gefilmd bij het afbreken van de installatie van TitaRubi. Natuurlijk werd ik een klein beetje argwanend aangekeken om juist het ontmantelen van de installatie op beeld vast te leggen. mijn opmerking dat alles door iedereen al van onder tot boven gedocumenteerd is en dat dat door mij niet nog eens dunnetjes over gedaan hoeft te worden riep vraagtekens op. men heeft totaal geen idee wat ik aan het doen ben en hoe ik naar kunst kijk. Op dit moment heb ik zelf ook nog geen idee trouwens. De piercing van Ugo heeft de toon gezet.

Ik heb bij de installatie vooral close gefilmd, details van gebroken keramiek en scheuren. Ook het losknippen van de 60 keramische figuren staat er goed op.
Het valt me bij veel kunstenaars hier op dat ze origineel en sterk zijn, maar zoveel willen vertellen dat het zijn doel net voorbij schiet. ik wijt dat aan de opleiding hier en misschien wel aan de javaanse mentaliteit. Kunstenaars die in het westen zijn geschoold hebben er veel minder last van. Het is net alsof ze hier bij de opleiding geen kritiek te horen krijgen. een kunstenaar als Ekko Nugroho heeft er ook veel minder last van. Hij zit in de comic cultuur en heeft geen last van de " echte " kunst. Zelfs het paardenbeest Ugo Untoro met zijn tattoos en pericings en onaangepaste gedrag maakt erg " nette" schilderijen. wel mooi, maar het heeft niks recalcitrants, wat hij erg graag in zijn kunst wil bewerkstelligen volgens mij. Een lekkere catalogus, een schrijfsel door een kunstcriticus en bekendheid in het westen, dat zijn de doelen die men zich hier stelt. Alhoewel, it is always sunday in Jogjakarta. rustig aan dus, morgen is er weer een dag. hier zeggen ze : " SANTAI".

Deze knaap hoort bij de crew van Tita. volgens mij hebben ze allemaal in het gips gelegen om tot pop te worden gebombardeert.
Dit is er van hem geworden.

Javaanse Tijd

de dag van gisteren was na de lunch gevuld met een bezoek aan Djaduk Ferianto, een musicus die Gamelan combineert met westerse muziek. in zijn eigen studio geluisterd en gepraat over Gamelan en westerse muziek. bijzonder om te horenw as dat zelfs javaanse musici als ze meer willen weten over de geschiedenis van de Gamelan te rade gaan bij het Tropenmuseum in Amsterdam. Jaap Kunst heeft in het begin vand e 20ste eeuw een studie gemaakt die nog steeds staat als een huis. Djaduk echter was van mening dat Kunst vooral vanuit antropologische hoek gekeken heeft en de spirit, te weten het fenomeen tijd, buiten beschouwing heeft gelaten. TIjd is volgens hem het geheim van goede Gamelan. en inderdaad, als je een Gamelan orkest vergelijkt met een westers orkest, dan gaat het er wel heeeeeel erg losjes aan toe. de mannen paffen een sigaretje (Heerlijk), drinken een kopje thee, babbelen wat met elkaar, doen tussendoor een dutje. op teken van, ja van wie eigenlijk, beginnen ze te spelen, te hakken dat het een leive lust is. ongeinteresseerd als het ware.. en toch klopt het.
op mijn vraag hoe je nou goede van slechte Gamelan kunt onderscheiden, moest hij erg lachen.Dat vragen die witten allemaal! maar die vraag is niet te benatwoorden. DE spirit moet kloppen. goede of slechte musisci zijn er dan ook niet. de gamelan stijgt boven een punten systeem uit. ik maak wel eens de opmerking dat iets zo slecht is dat het weer goed is. men kikkt me dan aan met een blik van :"waar heb jij het over?". en hier wordt mijn gevoelsmatige beleving van de wereld om me heen voor het eerst beaamd. Een orkest met slechte musisci kan nog steeds bijzonder goede Gamelan ten gehore brengen. Wat een land, heerlijk. Voor de kennis van de Gamelan moet ik naar Amsterdam, en voor het begrip ervan moet ik hier zijn.
Djaduk maakt overigens muziek waar ik nou niet echt dol op ben. een soortement van jazz voor miljoenen! Ik heb beloofd dat ik maandag en dinsdag naar repetities ga van een concert dat ze woensdag in Solo geven. Het is altijd heerlijk om tussen muziekanten te staan.