Al een jaar of anderhalf loop ik rond met plannen om iets te doen met muziek uit de jaren 60. Om eerlijk te zijn, dat is mijn voornaamste bron van inspiratie in mijn filmerij. Rok en Rollen, het hoofd op nul en beleven die input. zoiets. een film die ik zeker nog ga maken is Tracking the Hits, naar het gelijknamige album van de Animals uit 1965 (geloof ik). maar goed, het begin van Hey Joe, die gitaar houdt me al een tijd bezig. op gezette en ongezette tijden zweeft dat ding door mijn hoofd. Luister zelf maar. Sedert mijn aanbod van Jogja heb ik lopen denken om Hey Joe om te zetten naar Gamelan, maar om de intro, 1 couplet en het refrein op een dusdanig lmkanier uit te rekken dat dat 90 minuten in beslag neemt. normaal gespeeld, maar elke noot duurt dan een minuutje of 3 a 4. ik hoor het nog steeds in mijn hoofd. tot op heden heb ik nog geen contacten met Gamelanners gelegd, maar dat moet snel gebeuren. los van of dit ook zo uitgevoerd gaat worden. Toen ik in februari terug kwam van 2 maanden Bangkok, was een van de eerste zaken die ik heb geregeld extra fondsen werven voor een film die ik tijdens mijn residency wil gaan maken. Op je leuke gezicht geven ze geen geld en ook niet op je haargroei, dus ik moest een plan verzinnen. Hey Joe kwam bovendrijven en aangezien dat plan 90 minuten is behelsde de aanvraag een deel of scene uit een langere film. tot mijn verbazing waren de extra fondsen binnen 1 maand rond. Verdere inspiratie/vertrekpunt was (en is): De (een) Vulkaan liefst met uitbarsting, het landschap zoals te zien onder de noemer " Mooi Indie" en het fenomeen " wachten". Iemand die op een kruispunt ergens in Azie staat te wachten op iets wat niet komen gaat. drentelen, kijken, sigaretje (nu ik zelf niet meer rook, voor hoe lang het ook moge duren, zal de tabak in mijn films welig vloeien) etc. maar ja, wachten doe je op iets. " nou dat zie ik wel als ik in Jogja ben" sprak ik met mezelf af in Den Haag. De inspiratie komt hier vanzelf (helaas, ook hier is het werken geblazen).
Ook de tekst van Hey Joe, is een bron van inspiratie. Joe wordt door zijn verdriet gedreven en schiet zijn vrouw dood. Niet dat hij dat uberhaupt wilde, maar hij kan niet anders. Zie hier de geboorte van het Thema van de film. Alleen dat kleffe vrouwen verhaal moet omgezet worden naar deze tijd. terrorisme, corrupte en sociale rechtsstaat.
De Jakarta Post voedt me elke dag met nieuwe corruptie schandalen, de Modder overstroming in SIdoarjo (google maar op)waar al duizenden mensen een jaar lang last van hebben, nog meer corruptie, huisuitzettingen, onwaarschijnlijke moorden, nederlanders die via een vuurpeleton gedood worden vanwege extasy productie ( Oh en onze Ton is helemaal geen kwaaie jongen, die heeft niks gedaan) ga zo maar door. Gebrek aan filmstof is er in Azie niet. alles is groter dan het leven in ons sociale paradijs.
Voordat ik weg ging, ging de verbeelding van start en dat gaf een duw in de goede richting om nou maar eens het onbekende en het diepe in te gaan en iets van langere adem te maken en niet korte film nummer zoveel met veel impact maar weinig inhoud (niet verder vertellen svp).
Zie daar de uitgangspunten voor Hey Joe. Ik ben al behoorlijk op weg en zal in de komende dagen een en ander voorbij laten flitsen. niet in de juiste volgorde.
