Beste Henk

Nee, dit is geen vingerverf maar een serie bloeduitstortingen ten gevolge van de speciale massage. Budzilla wreef met een 500 roepia munt HARD over mijn vel. Helpt de bloedcirulatie weer op gang. In het zwembad had ik vandaag vervolgens ruim baan.

Krok en de ziekte van snot

Zoals gezeid bezig geweest de afgelopen dagen. vooral met in bed liggen. na een gemoedelijk gesprek dinsdagavond een flinke kou gevat op de brommer naar huis rijdende die woensdag erger werd en waardoor ik 2 filmafspraken moest afzeggen. De mix van 4 limoenen, heet water 50 gram suiker en een lel vodka hielp matig. Donderdag toch bij Wajang poppenmaker Pak Kasman geweest. De ziekte van nies, zweet en snot was nog niet verdwenen, maar de opnames zouden een makkie worden. alleen maar statief shots van zijn atelier, een al jaren niet opgeruimde schatkelder van aziatische memorabilia en eigen werk. Bij aankomst bleek hij voor de film 3 mensen ingehuurd te hebben om alles op te ruimen zodat het er toonbaar uitzag. Bij iedereen hadden we gevraagd niet schoon te maken en alles te laten zoals het was, behalve bij Pak, die zou dat toch niks kunnen verdommen. Wel dus. Dat werd extra zweten omdat hij wel ( en dat hadden we afgezegd omdat het te duur was) 3 Dalangs (poppenspelers) had laten komen om een show te geven. Ziek, zwetend en misselijk heb ik zo goed en kwaad als het ging opnames gemaakt van schitterend vormgegeven poppenspel. Het deed denken aan de lichtshows van de Grateful Dead in de jaren 60/70. Tot overmaat van ramp wilde hij ook een interview over zijn werkmethode. Jotum!, waar iedereen me van te voren van had gezegd, dat wil ie niet! 3 keer goed mis dus en wellicht in de film erg raak. Na afloop extra Vodka met limoenen en weer het bed gezien.

de famile van schilders ging vandaag als een leien dakje. Ik zou alleen Wiku filmen bij het schilderen, maar pa had voor de hele familie een doek klaargezet. een superbe publiciteitsmachine. De 2 kleinsten hadden het na 5 minuten wel gezien en gingen elders spelen. Wiku had zijn doek van 3,5 bij 2 meter na 15 minuten af, het hoefde alleen nog maar gekleurd te worden. Puber Pandan kleurde met tegenzin vakjes in haar schilderij in en Wara kwastte als een professional oranje bomen bij elkaar. Toen ik boven nog een shotje van Marlon Bando ging maken en na 5 minuten terugkwam was er van schilder activiteiten geen sprake meer.

Budzjilla de schoonmaakster kon ook masseren. Ik was zo moe van het krom staan tijdens het filmen dat ze door Alia gebeld werd. "Pidjit, good for you". Er was niemand in huis en ze nam me stevig te grazen. Ze spreekt geen woord engels en had het steeds over Krok of zo iets. " Ga maar lekker krokken" riep ik. Wist ik veel.

die shoutbox staat er niet voor niks!

Heden een makkie. Angkie (zie 17 juni 2007) bij de tattoo doktor. Mes56 is zijn (foto)galerie. en zijn geluksgetal. Hij viel nog net niet flauw van de pijn.

Athonk, de tattooeur wist me te vertellen dat Henk Schifmacher met tattoeeren (ta toeren?) gestopt is omdat hij gesnapt was door een Amsterdamse Hells' Angel toen hij met diens vrouw lag te vrijen. Nooit meer ta- etc. of ik maak je af. Aldus Ahtonk. Wordt ineens wel duidelijk waarom onze Henk zo gezellig in de SBS programma's meedoet.

Motorbike racers clog main roads

About 200 young motorcycle racers defied traffic laws and turned Phetchaburi and Rama IX roads into a racing track about 6am yesterday, causing annoying delays for other road users. The riders raced past a roadblock set up by Huay Kwang police, running down one policeman who was sent to nurse his injuries at Police General hospital.

de bril en tas van alia

Alia was een paar dagen naar Sumatra. We hadden afgesproken dat we vandaag lokaties zouden gaan zoeken. "Mooi Indie". Zondag avond nog niks gehoord en de jeuk schoot al in mijn rug. "Mooie Boel" dacht ik. Jam Karet. Ik kon het bijna niet geloven, zelfs ALia. Maar ik kon er verder niks aan doen. Om half zeven vanochtend ging de telefoon en alles bleek geregeld. Een luxe personenbus stond voor de deur om half negen, de verse productie assistente Citra bleek er een met een hoofddoek, Gembong strompelde hals over kop slaperig binnen en mijn voorraadje sinaasappels (navels) werden gretig door de dames geconfisqeerd. NIet alle turken heten ALi!

Op weg naar Mooi Indie, helaas niet met deze autoos en helaas niet gezien en/of gevonden omdat de hele handel hier in de wolken hangt sedert ik ge arriveert ben. Alsof de duivel ermee speelt. Het shotje van de merapi kon ik nog net maken, 1 minuut later was hij verdwenen en heeft zich niet meer laten zien.


Na terugkomst een locatie om te filmen afgekeurd en gelukkig er ook een goedgekeurd.
Des avonds nog de nasi goreng man gefilmd. bij terugkomst had Alia heur tasje en bril laten liggen. ik ben bekaf, welterusten

Conde

Ik wilde naar aanleiding van het werk van Nindityo Adipurnomo een scene opnemen in een winkeltje waar ze Conde's aanmeten en vastzetten. In Nindityo's werk komt de conde telkens weer tevoorschijn. Van vroeger herinner ik me het "knoetje" van de overbuurvrouw, "Tante Cor" een soortement van Donut waar het haar omheen gefrutseld werd. Ook mijn zus Annette had zo'n ding bij haar eerste communie geloof ik.We hadden drie meiden (Sulastri ook wel Tri genoemd, Melissa Angela en Gintani door mij steevast Kentucky genoemd omdat ik haar naam niet kan onthouden) gecharterd om in het winkeltje te beppen, te passen en te meten. Ik hield mijn hart vast, want zo gauw er een camera in de buurt is wordt iedereen hier verlegen. Onnodig, want het winkeltje was erg klein, er was veel haar en een kast vol conde's en 2 van de dames waren nog nooit in zo'n shop geweest. Anderhalf uur lang kletsen, kijken, voelen, passen, bewonderen, vragen, lachen. Precies zoals ik het me gewenst had.

Helaas waren de lichtomstandigheden weer erg slecht. Tot op heden heb ik bijna alleen nog maar kunnen draaien met een Gain van 12dB (=veel korrel) omdat het te donker was. Nu zat ik met een verschil van 6 stops buiten tov binnen. En er waren wolken voor de zon (sosm) waardoor het weer tedonker was binnen. Ook de juiste stand van de camera mbt levels was erg lastig te bepalen en de winkel was zo klein dat Gembong steeds met zijn microfoon in beeld zat. Veel contrast en ook veel "bewogen" beeld. Ik kan leuke plannetjes bedenken, maar om dan ook nog zelf regisseur, cameraman, lichttechnicus te zijn is soms teveel van het goede realiseer ik me. FF dimmen Holthuis. zeker met het oog op volgende week als ik voor Hey Joe ga filmen. ik heb zelfs een scene met 15 figuranten in mijn hoofd, een achtervolging met motorbikes! Het realisatie team bestaat uit Alia (productie), Gembong (alg assistent) en ondergetekende voor de rest. Tot op heden heeft Jam kerat nog geen vat op me en wil ik nog (te) veel.We zien wel waar het schip strandt.

des avonds meldde Eko dat hij koorts had en des zondags niet kon komen. een vrije dag waarin aan het log, de catalogus en het script gewerkt kan worden.

Geen Soto maar Oto

Deze blijft leuk, zeker met de soto reclame er achter.

In de serie Pink House, 2 kiekjes van de studio. ik denk dat elke artist er wel een aantal maakt. DE foto is nog niet gemaakt en ook deze twee behoren niet tot de top. Die rare vorm komt vanwege het samenvoegen van 12 losse fotoos om tot een geheel te komen. Ik heb geen groothoeklens bij me.

De Gado Gado was weer goed en er stond alleen maar een serie shots van stadsverkeer in de planning. Om 3.30 thuis en vanwege lamlendigheid uren achter de draad gehangen en stukjes gemaakt. Op een of andere manier heb je hier steeds "losse" tijd over. Gratis en voor niks. In NL verdoe je die met krant lezen of zo. over 10 minuten beatles platenhoezen opening filmen.

De shoutbox is er niet voor niks

Phenakistoscope en Koek

Sadewa had vandaag zijn workshop waarin kinderen van 3 tot 6 een phenakistoscope mochten maken. animatie uit de 18de eeuw. Een huis vol met geschreeuw en enthousiasme. Riris had lekkere kokosnoot gebakjes gekocht.

Ik leerde vroeger: "voor het zingen de kerk uit".
Alhier* wordt men opgevoed met: "schoenen uit voordat je naar binnen gaat".

* Java (Indonesisch: Jawa) is een eiland in de Republiek Indonesië. Het eiland is 132.000 km² groot (ruim drie keer zo groot als Nederland) en heeft meer dan 114 miljoen inwoners. Daarmee is het het dichtstbevolkte eiland van Indonesië met gemiddeld 864 mensen per vierkante kilometer.

nagekomen berichten

Voor de digimannen onder ons, hier het bewijs van de snelheid van het internet alhier. Let wel, MAXIMAAL 4 a 5 KB per seconde. normaal in Nederland is ong 800K. Het gaat allemaal via radiogolven en niet via de kabel

Helemaal vergeten, de tekening die Tom maakte voor Olga van een vulkaan. Ik heb de Merapi alhier maar een halve keer gezien en dan ook nog maar van verre.

die van Tom vind ik mooier!


Riris ging afgelopen zaterdag wat oud papier uit haar kantoor verbranden. Het brandputje was onder de mangoboom. Helaas ging halverwege heur werkzaamheden de telefoon waardoor ze het vuur en de boom even alleen moest laten. Bij terugkomst stond de boom in de fik. Gisteren heeft ze de dode takken en bladeren eraf gezaagd en in het brandputje gegooid. Ik vraag me nu af of ze die bladeren op dezelfde plaats gaat verbranden.

De kretek zorgt voor veel onrust. Soms kun je van tabak ook genieten door naar het pakje te kijken. en de asbakken waren van 7 weken geleden. ik wordt nog steeds gerookt, ook door de buurman die elke zondag oud papier verbrand op 4 meter afstand van mijn slappkamer raam en de uitlaatgassen van de dieselbussen en moto's ipv zelf een genotsstaaf op te steken. ik trek af en toe aan een verdwaalde peuk, maar ik zit nu in het stadium dat de verslaving (Ik MOET er een hebben!) niks meer te maken heeft met de praktijk. potverdommem wat is die rook in je mond vies!BLUGHHeh

d'agen da

ziet er voorlopig zo uit:

Vrijdag in de ochtend workshop van Sadewa. Gado gado maken filmen, Des avonds opening in Mes 56 van fotomeisje wat beatles hoezen heeft nagemaakt.

Zaterdag naar de Kondee shop (haarstukjes) en 3 mooie javaanse dames filmen die iets aangemeten krijgen.

Zondag een dagje ekko met in de ochtens zijn film monteren, dan naar de boroborduurman die mijn vis bijna af heeft en Ekko filmen achter het naaimasjien. des avonds een nachtelijke tocht met de buurt beveiliging

Maandag met de auto erop uit om "Mooi Indie" te zoeken, sawa's vulkanen en meertjes

Dinsdag lokaties zoeken, kelding aanpassen en schrijven voor de film des avonds nasi goreng ayam maken filmen



Woensdag solo programma in Kinoki (het jogjaase equivalent van het haags filmhuis) en tempeh bakken filemn in de warung

Donderdag het huis van Wara filmen als ware het een labyrinth

Vrijdag Pak Kasman's atelier filmen, een oude maar zeer bijzondere wajangpoppenmaker en theater regisseur.
dan zijn we klaar met de kunstenaars en begin ik aan mijn eigen film. wat dat wordt, dat komt wel
groet


PS: veel is niet altijd goed.

Beste mensen

Veel schrijven is leuk behalve als je iets anders te doen hebt. De afgelopen dagen veel voorbereidingen getroffen voor de opnames komende 3 weken. de schrijverij zal er een beetje bij gaan hangen vrees ik. Het hooi op de vork is groot, maar het gaat wel lukken. Zeer tevre3den met de hulp van Cemeti in de vorm van Alia. ze regelt alles en is meer motor dan ik voor de film.
Heb ook besloten om mijn script of wat daarop lijkt voor de wedstrijd in te dienen. moet dus volgende week weg. er komt een dvd met daarop een selectie van zaken die ik hier gedaan heb (deadline 5 juli). Tot 11 juli opnames elke dag van zeer eenvoudig tot en met dolly shots. daarna monteren wat op 24 juli klaar moet zijn om ge-authort te worden. Dan is er even rust en kan ik de installatie voorbereiden en wellicht een mooi foto bombardement op deze site loslaten. Tot straks, Salemat en nog wat zoals ze hier zeggen.

Maar er is altijd weer een nieuw begin

Aan alles komt een eind

maandag wasdag

Het is gebeurt. mijn kleine JVC harddisk camera heb ik per ongeluk gewist! opnames vanaf april 2007 tm afgelopen zaterdag toen Riris per ongeluk de mangobopom in brand zette toen ze oud papier aan het verbranden was. Verder foetsie, een kolonie mieren die een kakkerlak van 3 cm grootte vervoerd. Idem een aangevreten muizepoot. (dit alles in mijn badkamer), twee optredens van straatmuziekanten, den deze op de brommer, een dangdut concert, div opnames van Jogja etc etc. voor het nageslacht verloren. "En heb je dan geen...". Nee, nou ja, vorige week had ik wel een backup omdat ik wilde kijken of ik een enkele map kon wissen (wat kon) maar vanwege het concert van Pak cokro had ik ruimte op mijn Hdisk nodig, dus ik dacht, die jvc rommel kan er wel vanaf. waarvan acte. Moet natuurlijk wel uitkijken dat me dat niet met mijn grote broer camera gebeurt. dubbele backup maken, op twee plekken bewaren en 1 set via de ambassade laten vervoeren en een set in de handbagage mee. Het zijn maar nullen en enen (wel heel veel) maar toch koester ik ze als mijn (niet bestaande) kinderen. (op de HBS algebra een 4 en meetkunde een 5 min).

Ook vandaag de eerste draaidag volgens mijn planning. Niet dus. 10 uur vergadering die uitliep tot enen. lunch bij Duta Minang (rendang met curry). vergaderen met Alia over opnames in july van de tweede film die ik wil opnemen, om 4 uur uiltje knappen en daarna door de jam karet de hele dag verder tot dit schrijvens toe geniksnut.
Toch was het een goede dag. Ik ben gelukkig van mijn catalogus af en maak nu een dvd met daarop de 2 films. Iedereen blij, want voor de lui hier betekend het 1 boekje van 34 paginaas minder, geen vertalingen, geen geregel, minder drukkosten. Ik ook blij want ik ben film- en geen catalogusmaker. Minpunt is wel dat iedereen nu naar mij kijkt wanneer de dvd af is. Eigen schuld dikke bult.

Alia gaat ook de andere film produceren (It is always sunday in Jogja= de kunstenaars protretten en Hey Joe= scene die speelt in Jogja). Ze is van het soort dat je als filmmaker nodig hebt. Meteen de puntjes op de i zetten en dingen regelen. Ik heb mijn script nog niet eens voor 30% af en de hele planning, de casting en de medewerkers zijn ineens vanmiddag geregeld. En dat alles voor een budget waar ik in Nederland nog niet eens de deur voor uitga. Ik moest maar bedragen naar boven blijven afronden. Geld moet rollen!
Het lijkt als ik naar mijn spreadsheet kijk alsof dit mijn eerste lange film wordt! een budget van 30.000.000 waarin 7.000.000 als onvoorzien is gebudgetteert(d)(dt) [met de indonesische les gaat het net zo slecht als met mijn behandeling van de dees en tees]. 10 draaidagen 4 repetitiedagen 2 hoofdrollen, 2 kleine rollen en 15 figuranten op brommers plus een crew van 4. Mijn credo dat ik niet van geld hou en het graag uit en/of weggeef vind hier veel bijval!

De kansen dat ik hier een huis huur om halfjaarlijks te verblijven nemen door dit soort productieomstandigheden hand over hand toe. eerst maar eens kijken hoe ze hier acteren en of ze op tijd zijn als ik de zonsopgang bij de berg Merapi wil filmen. De zon staat ongeveer 7 minuten goed, dan is hij verdwenen.
Mijn plannen om een keten van residency's op te zetten in Azie zou hier wel eens vorm kunnen krijgen. Mella van Cemeti had er ook wel oren naar, en bijna iedere ned kunstenaar die hier is geweest wil wel terug voor een paar maanden. Voordeel is dat je zo van de wereld bent afgesloten dat het enige wat je kunt doen is: Werken. Mocht mijn plan voor 2 films afkomen, dan heb ik hier meer werk verzet als thuis in anderhalf jaar. Nou wie dit leest, een mailtje naar filmstad@gmail.com geeft alvast een indicatie hoeveel beddegoed ik klaar moet zetten.

dit stukske geschreven na het nuttigen een black pepper steak (half) in Kedai Kebun. Fresco van Ekko Nugroho op de achtergrond

een tevreden roker is geen onruststoker

Met deze kreet werd ik gisteren badend in het zweet wakker. Nondejuu. de laatste dagen neemt de trek in zo'n heerlijke witte kankerstaaf exponentioneel toe. Het begint zelfs een beetje op de wet van Moore (Moore's Law, which says that solid-state transistor density doubles every 18 months or so - resulting in faster processors and denser memory as well as lower costs) te lijken. Het fenomeen doet zich ook lichamelijk voor. Mijn bek voelt aan alsof ik elke ochtend begin met een cocktail van volle asbakken gemengd met verschaald bier. De as blijft achter in de keel hangen. Als ik mijn dagelijkse baantjes Renang (zwemmen) uitvoer, kom ik steeds meer lucht tekort en tot overmaat van ramp is de lucht van gembong zijn kretek heeeeeeerlijk. De eerlijkheid gebied te zeggen dat ik ook 3 maal aan een peuk heb getrokken, helaas was dat erg vies en had niets te maken met het bevredigen van mijn behoeftes. Tot overmaat van ramp kwam ik er vandaag achter dat de broeken die ik in Thailand heb laten maken, altijd ruim 3 centimeter te wijd omdat ik in de tropen altijd 4 a 5 kilo afval door het niet nuttigen van vet en calorierijk voedsel, in Jogja ineens al te krap aan het worden zijn!!! Dat betekend dat ik in 4 weken dus al minimaal 3 cm in omvang ben toegenomen. Krijg je dat als dank voor je beslissing om weer gezond door het leven te gaan? Meer kans op een hartinfarct vanwege vetzucht. Als ik nou nog in Nederland was, dan zou de gedachte dat roken duur is (7x 3,80 =26,60 per week = 1383,20 per jaar) me wellicht positief kunnen beinvloeden. Alhier is dat rekensommetje van nul en generlei waarde. Een jaartje lekker wegpaffen en 3 maal per dag genieten van een lekkere Marlboro na het eten verlaagt het banktegoed slechts met 240 euro per jaar. ik betaal al meer aan water. Nou ja, de taartjes smaken in ieder geval lekker.

rectificatie, aanvulingen en nagekomen berichten

1. Pak Cokro is 107 jaar oud (ipv 100).

2. de voeten van Sari (zij heeft zwarte sokken aan met "vingers").
3. Haagse rastafari: Me not Jane, maar mag ik ook een gokje wagen? Ruben la Cruz. In sommige kringen ook bekend als ‘de piemelaar’.
Groet, Rob.

AFRIZAL

Na de Rayap zelf van de soto (niet soto-soep) genoten en op weg naar Afrizal. Poet en writer. Afrizal is vreselijk innemend en aardig, spreekt geen woord engels en had poetry international in 1993 bezocht. Om toch iets aan elkaar te kunnen vertellen besloten we om aanstaande dinsdag elkaars videos te laten zioen en zo te kijken of er een gesprek mogelijk is. Afrizal heeft samen met Ugo aan de video in het paardenslachthuis gewerkt.

Zijn hond leeft in ieder geval nog.
Gisteren toen Sarah op bezoek was met lover Arya gingen we Sateh Pandang eten. Bleek rundvlees met kerriesaus te zijn! In dat restaurant zag ik plotseling een schim van een vrouw met een opmerkelijke "presence". Ik zag haar maar 2 seconden. Het bleek dat ze Sarah kende en dat ze danseres was. "Goh, die zou ik eigenlijk voor mijn film moeten vragen" dacht ik, maar was natuurlijk te schijterig om haar aan te spreken. Nu zat ze plotseling tegenover me, ze was de vrouw van Afrizal! Toeval bestaat niet. Na uitleg mijnerzijds hapte ze gewillig toe. En mijn eerste idee voor acteur die Joe moet spelen/zijn was ooit Oglenk, de virend van Alia en theater directeur van Garasi. Alia riep ongeveinsd oprecht uit." Then Oglenk should be the other actor". Nu dat zat gebeiteld want dat wilde ifrizi heeeel erg graag en ik idem dito. Casting gepiept in 2 minuten, terwijl dat mijn grootste zorg was. Ik hoef alleen het script nog maar om te schrijven naar die twee. Het leven is lijden, maar in het leven wordt je ook geleid. alles gaat vanzelf. (nou ja, bijna).

Druk druk druk

Alia had 2 afspraken op zaterdag gemaakt. Angki is al voorbij komen fietsen. Bij het weggaan bij zijn huis nog even deze bloem geknipt.


We wilden Alia meenemen naar de lunch maar troffen Okki en Sari aan die op weg waren naar, juist ja...

Ik had al melding gemaakt van de expo bij Cemeti. De knutselaar had met het basis idee "koffers" een hele expo in elkaar gezet. Dit was wat mij betreft het topstuk. De goede man is leraar op een kunstacademie.

Voor de Soto wilden Gembong en ik nog even de Mandi op ons laten kletteren in de studio. In mijn kamer ontwaarde ik onder de tafel het volgende tafereel. Des morgens was de vloer nog maagdelijk, maar 4 uur later had er dus al iemand geluncht en een hoopje poep achtergelaten! RAYAP, houtworm. Die beesten vreten alles op wat ze lekker vinden. Mella vertelde me dat ze een aantal van haar vroegere werken (en van Nindityo) in een houten kist stevig ingepakt hadden en beschermd tegen dat tuig. Als appeltje voor de dorst later, een kunstenaars pensioen. Er was echter niks meer van over. Rayap had pensioenbreuk gepleegd en de tekeningen opgegeten. Ook hoorde ik dat Rayap meegereisd was in het kunstwerk van Sara Nuytemans. De kands is groot dat de Artoteek op de denneweg er over een aantal jaren niet meer staat. er zitten namelijk heerlijke houten balken in dat egbouw. Zou de aanstaande naamsverandering daar iets mee te maken hebben? de naam wordt HEDEN.

Steeds vergeten te melden dat deze auto al sinds mijn eerste bezoek aan Soto Jawa Timur tegenover het restaurant geparkeerd staat.

Op een of andere manier is deze afbeelding van de stamboom van Donald Duck op mijn computer terecht gekomen. Geen idee waar die vandaan komt. Ik heb de MacBookPro 1 week voor ik naar Jogja vertrok nieuw uit de doos aangeschaft. ware het pornografie, onthoofdingen in arabie of vreselijke ongelukken in de westerse wereld, dan kan ik me nog voorstellen dat ik dat zelf in een onbewaakt ongeluk heb gedaan. Maar deze?

Angki Purbandono

Anki is een combinatie van onze Haagse kunst rastafari (ben zijn nam ff kwijt, Jane mail die door!), Pietertje van Splunteren (organisatie), Hein van Liempd (innemende persoonlijkhied) en Roland Verbiest (beroeps charmeur en oprichter doen prod).
Bovenstaande foto's laten nog meer persoonlijkheden zien.

Angki was ook de Indonesische kunstenaar bij Landing Soon 1. Op de House warming van Alia werd verteld dat Angki altijd 4 of 5 vrienden in de studio over de vloer had met rijkelijk bier en wiet en dat Lieven Hendrix (ks,xks,xs, eriks?) als serieus werkend nederlands kunstenaar zijn studio afsloot en blokkeerde zodat hij rustig kon werken. Ingrid werkte ook al hard, Sarah werkte en feestte en werd verliefd en mij beschuldigen ze eveneens van hard werken.
Angki is chef curator, wat hier zoveel betekend als zijnde verantwoordelijk dat er uberhaupt iets gebeurt bij Mes 56, de foto tentoonstellings ruimte a la Quartair. Hij deelde mijn opvatingen over het slechte niveau van de opleidingen in Indonesie en dat er in de kunst teveel gekletst wordt en te weinig gekeken. ipv zijn werk te bekijken hebben we de hele ochtend gebakken tempeh met hete lomboks gegeten en in de zon gezeten. Na afloop van het gesprek liet hij me het volgende zien (in willekeurige volgorde): Zijn huis, de straatboog naar het volgende gebouw, het volgende gebouw, het volgende gebouw maar dan dichterbij, de trap in Ankie's huis.





Afijn, een genoegelijke ochtend die voor mijn film nul komma niks opleverde. Zoals zo vaak bij de bezoeken met de kunstenaars erg gezellig, informatief vaak zelfs opwindend, maar niet resuletrend in iets waar ik nu nog maar 2 weken de tijd voor heb. Oh ja, dit paard stond ook nog bij het gebouw te eten.