heeft te maken met of deze 3 maanden wel genoeg op brengen om uberhaupt ergens aan toe te komen. Geen zweverig gedoe dus. gelukkig wordt dat vraagteken de laatste dagen steeds vager. Jogjakarta is een dorp. It is always sunday in Jogja. slowly, slowly. nou dat is de algemene teneur. neem daarbij nog het fenomeen " rubber time" en de kans is groot dat je hier voor uitslover wordt uitgemaakt als je met een planning werkt. Die "rubber time" werkt wel goed, Het levert extra tijd voor jezelf op. ik heb inmiddels begrepen dat als ik alles een uur vroeger plan, alles op zijn of haar pootjes terecht komt. dat geldt niet voor mijn bahasa indonesia leraar Hindru, die is stipt op tijd en ook stipt weer weg met enkele tienduizenden rupia's.
na een vreselijke jetlag (don't worry, take your time) die dagenlang aanhield ben ik nu na twee weken eindelijk comme il faut. mijn pogingen om met roken te stoppen waren een uur na het wakker worden al gedoemd te mislukken aangezien mijn indonesische collega Sadewa en onze assistent Gembong beiden met flink rokende kretek sigaretten mij verwelkomden. ik was natuurlijk meteen van mijn voornemen afgestapt en heb in een tweede versnelling marlboro's van 70 eu cent de 20 stks naar binnen zitten werken. de zuurstofopname werd zodanig getemperd dat het tot voorgisteren heeft geduurt voordat ik tenslotte toch afscheid van mijn rokertjes heb genomen. het resultaat was al na een dag merkbaar. fris, goed humeur en zoveel energie dat mijn twee maten niet weten wat ze met me aan moeten.
Afgelopen vrijdag was ook de presentatie van ons werk aan de jogjase gemeenschap. Vanwege een samenloop van omstandigheden was die steeds verplaatst, maar ook nu rustte er geen zegen op. het feest begon om 7 uur (most people drop in after 8!) en er bleek zoveel te doen te zijn (premiere theaterstuk, opening in een galerie, muziek etc, net als mei in den haag, aan het eind van het seizoen moet het geld op en gebeurt opeens alles tegelijkertijd zodat juni, juli en augustus weer dodelijk saai zijn) dat de verwachtte drukte uitbleef. dat het toch gezellig was kwam door de aandacht en de discussie. gezeten op matten, schoenen uit, glaasje thee bij de hand evenals aramaram en/of lemper werd er aandachtig gekeken en geluisterd. (net als quinten laat ik die dees en tees maar zitten). kortom de kop is eraf.
vorige week heb ik ook mijn agenda uitgeprint en op de muur gehangen. 5 meter lege dagen die begonnen op 8 mei en eindigen op 7 augustus. sadewa en vooral Gembong werden er onrustig van. ik probeerde uit te leggen dat ik overzicht nodig heb en zoveel wil werken dat ik mijn verblijf hier moet inplannen. na twee dagen, nog steeds gejetlagged, maar dat had ik niet in de gaten, schoot de stress me in het lijf. alle ideen mbt mijn film die ik hier wil opnemen kwamen me opeens belachelijk en overbodig voor. Omdat de moskee op 15 meter van mijn slaapkamer gevestigd is werd ik ook om 3.10 wakker van het aankondigen van de nieuwe dag en om 4.15 het eerste gebed. dan wil de slaap wel wijken en begint de dag iets anders. natuurlijk vroeg iedreen : waht are you gonna do? en van schrik heb ik toen maar gezegd dat ik behalve mijn eigen project ook een portret van Jogjase kunstenaars wil maken. met ongeveer 5 minuten aandacht per kunstenaar zou dat wel goed komen. een van de motivaties om hier te werken is om eens niet de landschappen en lege straten in te duiken, maar om mensen te filmen. een mooie combinatie nu mijn eigen film zo ver af staat. Alia swastika, de curator van cemeti hielp me met het opstellen van een lijst, met als resultaat dat er nu 16 kunstenaars staan te trappelen om door die lange op video gezet te worden. nog steeds is 16 x 5 = 90 minuten, dus dat plan moet ik helemaal gaan ombouwen tot iets waar ik nu nog geen idee van heb. tot overmaat van ramp kwam het nederlands fonds voor de film met een project "voor makers van beeldende films die de stap naar de speelfilm nog te groot vinden" deadline 12 juni. deze onverwachtte mogelijkheid bied in ieder geval een opening naar het plan dat ik hier wilde maken. sedert vorige week ben ik driftig aan het schrijven en verdomd als het niet waar is, de afstand tot den haag, de warmte, de leegheid in de studio en vooral het 3 maal per dag rijst happen hebben me in korte tijd tot een gedisciplineerd schrijver gemaakt. sedert de rokertjes de deur uitzijn sta ik om 6 uur op en schrijf tot een uur of 10. ff uitpuffen, nog een uurtje, lunchen met rijsttafelgerechten, ff slapen, een wandelingetje, weer wat schrijven of het dorp in, avondeten (nassi/europees of ander indonesisch lekkers, een beetje surfen en dan de klamboe in.
de hete adem van de deadline ademt al in mijn nek en ik ben daar het meest op gefixeerdtdtdt. tussendoor bezoek ik kunstenaars varierend van Ugo (de jogjase herman brood alias damian Hirsch) tot Tita die erg mooie kunst met een moslimse twist maakt. volgende week staan een vormgever een 100 jaar oude gamelan componist en onze goede oude Eko nugroho op de lijst. nou behalve een papieren plan wil ik ook nog echt gaan filmen. ik heb me niet voor niets in de schulden gestort en een hd camera meegenomen. maar dat handwerk staat nog ver van me af. hoe ik dat productioneel voor elkaar moet krijgen is me een raadsel. ik schuif het maar door tot na 12 juni.
Hetgeen ik hier wil filmen is een deel van de lange film, dus ik hoop in ieder geval iets werkzaams op papier te krijgen, zodat ik niet weer de landschappen induik.
Mella de chef van cemeti, kwam vorige week ook melden dat er van ons werd verwacht een workshop te geven voor de plaatselijke bevolking, mochten we zelf een onderwerp uitkiezen. (totaal geen idee, mijn hoofd staat er niet naar) en de eindpresentatie in cemeti, ( ik moet toch wel heeel erg hard opschieten met filmen, anders hangen er alleen maar a viertjes met nederlandse woorden.) en ook hoe onze publicatie er uit zou komen te zien( heb nondejuu nog niks gepresteerd, en ik moet al aan een catalogus denken!) want die vraagt pre productietijd.
en aangezien mijn filmplan in centraal java, bali, bangkok en nederland speelt, wil ik een paar dagen Bali op me laten inwerken en toch nog even naar bangkok piepen om daar de film in de steigers te zetten en een productieleider te zoeken die al een en ander kan voorbereiden.
gelukkig is mijn agenda vanaf vandaag tm 7 augustus leeg, dus ik kan lekker plannen. het leven neemt toch soms vreemde wendingen. 2006 was zo'n kutjaar persoonlijk, maar ook kwa werk, dat ik van de 365 dagen er hoogstens 17 gewerkt heb. en door de uitnodiging om hier te komen WERKEN loopt het zweet me via de oksels en knieholtes naar beneden. maar ik klaag niet, het is hier heerlijk en de werkelijkheid van den haag is ver weg en daarom ook weer zo aangenaam.
maar dat die rokertjes de deur uitzijn is toch wel het leukste en beste nieuws. bovenstaande uitspraak betekend: do not spit.
een laatste plaatje voor deze keer van Mes 56 ( mes lima enam) het Jogjase equivalent van Quartair belangrijk verschil is dat ze hier allemaal een bromemr hebben, merendeels getatoeerd rondlopen en 0 inkomsten hebben. een erg leuke club dus.
