Hey Joe

Al een jaar of anderhalf loop ik rond met plannen om iets te doen met muziek uit de jaren 60. Om eerlijk te zijn, dat is mijn voornaamste bron van inspiratie in mijn filmerij. Rok en Rollen, het hoofd op nul en beleven die input. zoiets. een film die ik zeker nog ga maken is Tracking the Hits, naar het gelijknamige album van de Animals uit 1965 (geloof ik). maar goed, het begin van Hey Joe, die gitaar houdt me al een tijd bezig. op gezette en ongezette tijden zweeft dat ding door mijn hoofd. Luister zelf maar. Sedert mijn aanbod van Jogja heb ik lopen denken om Hey Joe om te zetten naar Gamelan, maar om de intro, 1 couplet en het refrein op een dusdanig lmkanier uit te rekken dat dat 90 minuten in beslag neemt. normaal gespeeld, maar elke noot duurt dan een minuutje of 3 a 4. ik hoor het nog steeds in mijn hoofd. tot op heden heb ik nog geen contacten met Gamelanners gelegd, maar dat moet snel gebeuren. los van of dit ook zo uitgevoerd gaat worden.

Toen ik in februari terug kwam van 2 maanden Bangkok, was een van de eerste zaken die ik heb geregeld extra fondsen werven voor een film die ik tijdens mijn residency wil gaan maken. Op je leuke gezicht geven ze geen geld en ook niet op je haargroei, dus ik moest een plan verzinnen. Hey Joe kwam bovendrijven en aangezien dat plan 90 minuten is behelsde de aanvraag een deel of scene uit een langere film. tot mijn verbazing waren de extra fondsen binnen 1 maand rond. Verdere inspiratie/vertrekpunt was (en is): De (een) Vulkaan liefst met uitbarsting, het landschap zoals te zien onder de noemer " Mooi Indie" en het fenomeen " wachten". Iemand die op een kruispunt ergens in Azie staat te wachten op iets wat niet komen gaat. drentelen, kijken, sigaretje (nu ik zelf niet meer rook, voor hoe lang het ook moge duren, zal de tabak in mijn films welig vloeien) etc. maar ja, wachten doe je op iets. " nou dat zie ik wel als ik in Jogja ben" sprak ik met mezelf af in Den Haag. De inspiratie komt hier vanzelf (helaas, ook hier is het werken geblazen).

Ook de tekst van Hey Joe, is een bron van inspiratie. Joe wordt door zijn verdriet gedreven en schiet zijn vrouw dood. Niet dat hij dat uberhaupt wilde, maar hij kan niet anders. Zie hier de geboorte van het Thema van de film. Alleen dat kleffe vrouwen verhaal moet omgezet worden naar deze tijd. terrorisme, corrupte en sociale rechtsstaat.

De Jakarta Post voedt me elke dag met nieuwe corruptie schandalen, de Modder overstroming in SIdoarjo (google maar op)waar al duizenden mensen een jaar lang last van hebben, nog meer corruptie, huisuitzettingen, onwaarschijnlijke moorden, nederlanders die via een vuurpeleton gedood worden vanwege extasy productie ( Oh en onze Ton is helemaal geen kwaaie jongen, die heeft niks gedaan) ga zo maar door. Gebrek aan filmstof is er in Azie niet. alles is groter dan het leven in ons sociale paradijs.
Voordat ik weg ging, ging de verbeelding van start en dat gaf een duw in de goede richting om nou maar eens het onbekende en het diepe in te gaan en iets van langere adem te maken en niet korte film nummer zoveel met veel impact maar weinig inhoud (niet verder vertellen svp).
Zie daar de uitgangspunten voor Hey Joe. Ik ben al behoorlijk op weg en zal in de komende dagen een en ander voorbij laten flitsen. niet in de juiste volgorde.

De Verbeelding

De verhalen over uitstapjes zijn natuurlijk omtrekkende bewegingen om het maar vooral niet te hebben over waarvoor ik hier naar toe gekomen ben. Gisteren kreeg ik een email dat "De verbeelding", een project voor filmmakers die meer met beeld dan met drama bezig zijn (idioot gegeven als je der bij nadenkt, film is bij uitstek toch een beeldend medium) een maand is uitgesteld. Het filmfonds heeft dat project bedacht nadat ze door de raad van cultuur op de vingers zijn getikt dat ze meer aan "artistieke" film moeten gaan doen. Er zitten alleen maar straighte mensen daar, behalve O&O een beetje, dus ik denk dat ze aan tafel plannen hebben zitten maken (origineel die titel niet?) en toen razend snel iets op poten hebben gezet. De condities waren vanaf 5 mei te downloaden en de inzendtermijun was 5 juni. die is nu dus verzet met een maand. Daar gaat mijn deadline!!! Ik zat net zo goed op schema en had a.s. maandag klaar willen zijn met versie 1, die opsturen naar een select groepje lezers, reacties verwerken en dan vrijdag voor het eggie de deur uit. EEN MAAND VERTRAGING. de uitslag wordt waarschijnlijk ook met een maand vertraagd, dat wordt september. Zit ik in augustus weer met mijn pik te spelen.
Nou ja, ik laat me niet uit het veld slaan en hou de oorspronkelijke deadline maar aan. Ik ben wel verrast door de reactie van het filmfonds. als ze iets uitstellen omdat regisseurs, producenten en scenaristen daar om gevraagd hadden, dan kun je wel uitrekenen hoe de film situatie eruit ziet. Gaat de goegemeente snel een beeldend plan in de steigers zetten om maar aan die 3 ton euries te komen. Ik hoop maar dat er een commissie is die verstand van zaken heeft, ik hou mijn hart vast.

De lay out is wel erg uhh...

de keuzes van de blogger zijn errug klein.
1. foto-groot, klein, standaard 
2. foto uitlijnen - links, rechts, midden
sorry

PowerNap 01 06 2007

Mella, brein achter de uitwisseling heeft een prachtig huis laten bouwen waar ze met ninditio en haar 2 kinderen woont. hoge kamers en alles open. geen buitenmuren. de vergadering ging over de3adlines voor catalogi en expo. alles mooi naar achteren weten te manoevreren. Dit was de mooiste zangeres gisteren.

Acapella Out - Wajang IN

Twee uur voor het vertrek naar de Gamelan acapella werd me medegedeeld dat acapella het zingen zonder begeleiding is. nop gamelan dus. Ik had het zelf ook kunnen verzinnen, maar alhier weet je het nooit van te voren watz e bedoelen. Iqbal was de informatiegever dezes, ik moest vooral langs komen. Sadewa en Gembong kwamen meteen met een andere optie. Sadewa wilde een danser filmen bij de Prabanam tempels, het Ramayana ballet. "Het is vlak in de buurt, 20 min met de brommer en er is een Gamelan orkest bij. Het waren natuurlijk 70 minuten waardoor we te laat ariveerden en de show al begonnen was. De eerste schok werd gegeven toen ik de trappen opliep naar onze zitplaats. Het theater was tamelijk verlaten en de show zag er als een slechte JvdE productie uit. De dansers waren OK, maar de entourage: nol(0). Ze hadden het theater voor de tempels gezet zodat je die in ieder geval niet kon zien. Een toeristen val dus. Maar goed het eeuwenoude verhaal bleef overeind staan en ook in dit geval liep het slecht af, zoals het hoort. Mooi was wel dat ze twee grote strooien hutten in de fik staken waardoor de rook en de neerdwarrelende as mijn longen weer eens vergastten op eerlijke dikke smeuige echte rook. Niks geen marlboro Light. Tijd voor een versnapering zodat alles kon wegtrekken en opgeruimd worden. Afijn na afloop terug en natuurlijk honger. Maar hoe doe je dat om 10 uur s'avonds? ik had geen idee, maar Sadewa wist wel wat. Hij heeft een fijne neus voor voedsel dus mijn verwachtingen waren hoog gespannen. helaas deze keer was het lekkerste 2 glazen Es The (met een streepje). De chef op de achtergrond stookte de barBQ op om daar mijn kippevleugel cq borst op te verbranden. wel lekker, karak heet dat geloof ik. Hete sambal (zelfs voor de begrippen hier, Sadewa trok bleek weg) 5 vierkante cm koolsla en een spriet sereh waren de garnering bij een bord met de hand aangeduwde kleffe rijst. Als je in azie bent moet je toch zeker 1 a 2 keer rekening houden met voedselvergfitiging, dit zou nummer 1 worden dacht ik. Nou ja wat wil je voor 80 eurocent voor alles? Sadewa maakte ook melding van een Wajang voorstelling die de hele nacht zou duren en op het terrein van de UGM de plaatselijke Universiteit zou plaats vinden. ik had mijn portie kijk- en eet cultuur al gehad dus was niet erg enthousiast. Edoch, nu bleek weer eens hoe fout je gevoel in de tropen kan zijn. in een klap veranderde de avond in een opwindend kijk- en luisterspel. ongeveer 500 jongelui op een grasveld en 30 bobo's op stoelen met snacks en thee. Een groot Gamelan ensemble met een koor van 7 vrouwen en 5 mannen completeerden een cinemascope schaduw wand waar welgeteld e'e'n charismatische poppenspeler/verteller iedereen in opperste verbazing hield. Wat een kwaliteit en wat een lol en wat een zingen. PHenomenaal. Omdat de avond voor mij in het teken van geluid stond, -het Ramayana ballet zou begeleid worden door een Gamelanorkest, maar werd verstrekt weergegeven door inferieure luidsprekers met een zeer luide brom-, had ik alleen mijn recorder bij me, mijn nieuwe vriend vertrouwde ik nog niet en had ik dus niet bij me. Alleen mijn goede bekende Everio 30Gig was er, die heeft de es the (met een streepje) gemaakt. ik kom nog op hem terug. Deze onduidelijk photo laat het cinemascope scherm zien en het orkest. rondom de tent de studenten en rechtvoor de bobo's. Een beeld zegt meer dan 1000 woorden gaat in dit geval niet op. 2 uur heb ik ademloos zitten luisteren naar JA JA acapella gezang van de dames, de ritme sectie (het hele orkest dus) die de woorden stuwend begeleiden met ritmische volzinnen. Later meer over de Gamelan. en vooral het publiek. Cultuur leeft in hier in Jogja. Wat een feest.