De laatste dagen van een opname periode komt de sleet er een beetje in. Ikzelf was al toe aan ophouden en moest alle zeilen bijzetten om weer scènes te verzinnen en de zaak draaiende te houden. De opnames waren al drie dagen klaar, maar er stonden nog opnamedagen die ingevuld moesten worden. Losse eindjes. Veel scènes heb ik laten varen omdat ik ze niet aankon. De achtervolging, de vader en zoon scène, de ruzie. Alle scènes die expliciet zijn kan ik blijkbaar nog niet aan. Het zij zo. En de crew loopt eveneens op laatste loodjes, niet dat ze zo hard werken, maar omdat ik wat overtuiging mis. En zoals het met laatste dagen gaat, de start is langzaaaaaaaaaaam, maar als je bezig bent blijkt er routine en continuïteit te zijn opgebouwd en loopt alles op rolletjes. We vertrokken 1,5 uur te laat, er was geen catering geregeld, en niemand wist wat er ging gebeuren. Joe aan het slapen (3x), Joe die met de ogen fitri volgt als ze de trap af loopt (2x), Joe op de motor (4x), Joe eten (2x), Joe door de stad slenteren (5x), droom scene (1x). wie het weet mag het zeggen. Uiteindelijk bleken de opnames boven verwachting. Het bewegende beeld zorgt altijd voor verrassingen en is nooit van te voren voor 100% te in te schatten.Na afloop riep iedereen:”Rap party”, maar Gembong gaf aan dat hij een afspraak had, Citra ging terug naar Solo en Joe, Alia en ik zouden een fles tequila leeg maken, maar gaandeweg het eten werd dat toch uitgesteld. Iedereen te moe. Met een eenzame montageperiode voor de boeg en terugkijkend op een bewogen opname periode vol levendigheid, mensen en locaties maakte de droefheid zich snel meester van me. Dat gevoel dat er iets moois achter de rug is en er een gapende leegte voor je ligt. Als je aan het werk bent zijn er nog verwachtingen en heeft het leven nog perspectief en toekomst. En als de kop eraf is (opnames klaar) is dat allemaal weg. Je hebt weer een avontuur beleefd en je bent er weer niet gelukkiger uitgekomen dan je erin ging. Wat heeft het allemaal voor zin. Dit is juist de reden dat ik twee jaar geleden zo in de put ben geraakt. Kan ik het geluk alleen maar omhelzen als ik werk en streef naar iets wat er niet is, het najagen van de droom? Waarom omhelst het geluk me niet als ik in rust ben. Ik heb weinig te vertellen in mijn films. Ik heb niet het idee dat ik iets waardevols toevoeg of een andere invalshoek vertel. Kortom, filmen houd me van de straat en is een nepmiddel om het te doen voorkomen alsof ik alles onder controle heb.
En ook hier weer dat vreselijke zwarte gat. Er is nog even uitstel omdat er 30 juli de expo is en er dus gemonteerd moet worden en van 6 uur materiaal iets moois gemaakt moet worden, dan is er een weekje uitstel van executie in Bangkok alwaar ik op het balkon aan de rivier het leven kan overdenken en dan ben ik weer terug in Den Haag. Het idee dat ik weer alle zeilen bij moet zetten voor een nieuw project of film maakt nu al dat ik er geen zin in heb. Het is alsof ik uitgedacht en gedaan ben en de hersens op non actief wil zetten en gewoon aan het werk wil zijn zonder hersen activiteit. Moet ik dan toch maar kok worden? Moet ik dan toch maar een huis hier of daar in het oosten huren en een residency beginnen, of zal ik dat in Bangkok doen? Ook hier is het vooruitzicht om dat in mijn eentje te doen om somber en hopeloos van te worden. Ik heb er nu al geen puf in.
Daar komt bij dat de lichamelijke toestand langzaam maar zeker aan het aftakelen is. Ik was al met Indonesische les gestopt omdat ik niks meer kan onthouden. Zelfs nu kan ik nog maar tot 7 tellen, daarna ben ik de weg kwijt. Beloftes die ik doe over het aanleveren van stukken voor de catalogus worden steevast door mij gebroken. Ik kan het schema niet meer vinden en roep dan iets wat ik twee uur later weer kwijt ben. Als we discussiëren over films schieten me de namen niet meer te binnen. Een vreemd fenomeen. Je weet dat je een film van bijvoorbeeld Fellini erg goed vond, maar kunt je de titel niet meer herinneren, laat staan het verhaal of wie er in speelden. Je weet er helemaal niks meer van. Er is alleen dat gevoel dat je hem goed vond. Zo verdwijnen de feitelijkheden uit je leven en blijft er alleen een vormeloze gemoedstoestand over. Regelmatig ben ik de namen van de mensen hier kwijt. Van de tv herken ik de vaststelling dat je je als je dingen vergeet schaamt en er omheen draait. Daar word je dan wel heel inventief in, dat is een voorbeeld. Mensen die ik elke dag 1 of 2 keer zie hebben plotseling geen naam meer. Over 10 jaar weet ik niks meer en verdwijn in de leegte van..tja hoe heet die vergeet ziekte ook weer? Kan ik nu niet opkomen. Oh ja, Alzheimer. Maar dat riep ik 3 jaar geleden al dus eigenlijk heb ik nog 7 jaar te gaan (max). Het kan natuurlijk ook dat ik me dit inbeeld en dat ik gewoon wat te zeiken moet hebben omdat mijn leven zo florissant, interessant, intellectueel, en afwisselend is. Wie zal het zeggen. Afijn, zo zie je maar weer dat er aan elke zaak twee kanten zitten. Een voorkant en een achterkant, een pos en een neg. Ik ben ook van mening dat mijn leven erg saai is en dat ik nooit iets meemaak wat er echt toe doet. Maar als ik dan mijn weblog doorschuif is er toch wel wat gebeurt de laatste twee maanden en 4 dagen. Maar ja, dat zijn woorden. Vanavond weer een massage van B. daar knap ik hopelijk van op.
