Jarig

Celebration of respect
About 10,000 people in yellow shirts and caps walk from the Royal Plaza to the Democracy Monument yesterday morning to celebrate His Majesty the King’s 80th birthday, which is on Dec 5. — KOSOL NAKACHOL

kinder arbeid

De covers zijn binnen en hoeven alleen maar even in de hoes geschoven te worden. Riris, Sadewa en Yooshiko (japanse kunstenaar die hier een paar weken verbleef) schuiven ijverig. Gembong is nergens te bekennen.
De Dvd is vandaag na een vertraging van 4 dagen ook af. en ook terug naar af. was mijn eerste wens een schijf in twee talen waarin de clips random afgespeeld zouden kunnen worden, Ik ben uiteiendelijk geeindigd met een een schijf waarop je 22 maal op een filmpje kunt klikken om het te zien. Geen twee talen (de vertaalster wilde alleen intrepreteren en verteld elk beeld van de film na wat je als kijker zag. inclusief plaatsbepaling. "Vertaal gewoon wat iedreen zegt" probeerde ik nog, maar dat zou te ingewikkeld worden want als een man sprak zou je een vrouwenstem horen!!!. vertaling dus onbruikbaar). Geen random (zit niet in de software).Ok dan maar Play all plus klikken. bestand wordt te groot en past niet op de schijf. schokkerige beelden (dat ligt aan het verschil van apple en windows). blokken in beeld (begrijp ik niet). Etc etc.
Er is in ieder geval een dvd met een corrupt bestand dat schokt. Voor de rest gaat het wel.
Ingrid Mol die voor mij hier 3 maanden verbleef is terug. Ze heeft in Tonno, de nachtwaker/klusjesman een vriend gevonden. ze is hier om een boek over beelden in de openbare ruimte af te maken en enpassant van de liefde te snoepen. Zij is al nummer twee. De eerste landing soon leverde het koppel Sarah Nuytemans/Arya op, die nu samen in Bali iets aan het maken zijn.(een beeld)
Aha, en schrijver dezes, hoor ik iedereen al denken. Nou vraag de dames van kantoor en er komen smakelijke verhalen boven drijven.

Edoch, de terugreis wordt helaas weer alleen gemaakt en de retourtrip in oktober staat in het teken van geluid en archiefbeeld. Nu gaat hier het verhaal rond dat ik iets met Sulastri oftwel Tri zou hebben. Dat zit zo.
Tijdens de eerste maand alhier werden we door Mella uitgenodigd om te komen lunchen. de lunch was verduiveld lekker, zoiets als wat Olga en wilma klaar kunnen maken als ze er voor gaan zitten. Rendang met tahoe, groentesoep, waterspinazie en kip. Ik heb me toen ongegeneerd klem gegeten (zie voor meer info 1 juni). Ik heb toen als compliment richting keuken aan de dame aldaar gezegd dat ik haar graag mee wilde nemen om zulk goddelijke voedsel elke dag voor me klaar te maken. Dat was niet tegen dovemansoren gezegd, want Alia hoorde dat en riep spontaan uit:" She is free, you can have her". Ging mijn natuurlijk toch iets te ver. In de tijd daarna kwam ik Tri af en toe tegen en ik kan goed met haar opschieten, dus de gedachte dat... Niet dus. Toen de catalogus van Nindytio (man van Mella) uitkwam en de foto's van Tri met Kondee er in stonden was ik natuurlijk meteen verkocht. Wat een mooi gezicht, een indo op de brommer met kunsthaar en flink opgemaakt. De roddels werden van dag tot dag erger en aangezien hier weinig te beleven is bestaat mijn taak in de liefde er vooral uit om dat vuurtje flink op te stoken. Tri vroeg ik om te figureren in mijn film. Ze werkte bij Hani's en bezorgde me een voedselvergiftiging waar ze zo van van slag was dat ze twee dagen later met de bazin voor de deur stond om te vragen hoe het met me ging en excuses aan te bieden. Dus als het over romantiek gaat is de link Tri en Gerard snel gelegd.

Helaas ben ik te praktisch ingesteld en houd afstand (stom natuurlijk) maar ik geloof niet dat ik (zoals Ingrid) zin heb in een relatie 5000km buiten de deur. En voorlopig is mijn woonplaats nog den haag en niet Zuid Oost Azie, maar ja dat kan natuurlijk nog komen. Het eten is in ieder geval Bagus.
Nu het einde van de residency nadert nemen ook de geruchtehn met een ongelofelijke sneltreinvaart toe. INgrid hielp vandaag met inrichten en we zaten samen op het dak plastic folie teplakken. Naast de gallerie ligt HAni's de lunchroom die lekker eten verkoopt , maar die me ook ziek maakte. en bij toeval zag ik Tri buiten staan. Ze werkt er dagelijks vanaf drie uur tot s'avonds negen. Ik riep natuurlijk Keihard :"TRI"!!! "TRI"!!!, maar ze hoorde me niet. wie me wel hoorde was de rest van de lunchroom, er werken zo'n 7 personen. Een van de meiden zag me op het dak en spurte naar binnen om Tri te halen. ze kwam naar buiten en had een knalrooie kop, tenminste voor zover ik dat van 50 meter afstand kon zien. de hele lunchroom keek nieuwsgierig toe. Ook de klusjesmannen bij cemeti, die mij natuurlijk uit volle borst "TRI"!!! hoorden roepen spurtten naar buiten en de roddelmachine werd in werking gesteld.
DAt was om ongeveer half vier. Toen ik Alia 3 uur later in kantoor trof werden er meteen toespelingen gemaakt.
Alia is 17 augustus jarig en ik ging om half zeven een chocolade verjaardagstaart voor haar bestellen bij Hani. Natuurlijk was Tri er en een van de andere dames nam mijn bestelling gretig op. Ze moest wel ff checken of het wel kon, en ja, het kon. Ook daar glimlachen en gekneukel naar mij. Zo gebeurt er nog eens wat in het dorp. Maar, er is ook een verborgen liefde en bewondering die lezer dezes misschien wel heeft opgemerkt tussen de bedrijven door. En daar weten ze hier niets van. Netzomin als van Indonesia Merdeka van Joris Ivens (who???) en fellini en Antonioni en Fassbinder en Visconti. Met dank aan Soeharto en armoe.

zoiets dus

Het drukwerk, de proeven, kwamen binnenvaren. ziet er wel goed uit. Via de roddelmachine hoor ik dat men het niks vindt. "heeft geen relatie met wat je doet". hebben ze natuurlijk gelijk in, maar het beeld is krachtig (7-). morgen een simultaan vertaling maken op de UKDW, waar ik 14 juli een gastles geluid had gegeven. De studenten en ook ik waren er erg enthousiast over, zelfs zo erg dat ik Alia vroeg of ze niet kon checken of er geen plek was voor een gastdocentschap voor een half jaar of zo. Ze vertelde me dat de universiteit geen filmafdeling had! toch aardig dat ik die gastles mocht geven.
Hedenavond ook met Melissa op stofjacht geweest. Er moeten gordijnen/zwarte doeken komen om mijn gedeelte af te schermen. De bedoleing was om naar Bombay textiles te gaan, maar het werd Mac Mohan. Ik wilde het liefst een hoerig/low culture stofje om de galerie wat fleur te geven, maar hoewel de galerie als contemporary art te boek staat, gaat een knipoog naar hetgeen ik mooi vind echt veeeeeeeeeels te ver. geen goud, rood en brokaat dus voor de afscheiding, maar gewoon zwarte doeken. Alsof we weer op de vrije academie zijn. Ik heb zelf een mooie gouden doek met fluweel zwarte bloemen gekocht voor op de bank. Bob en Els zullen het via hun nagels heerlijk vinden.

De komende dagen meer over de residency periode hier en KUNST in het bijzonder.
met andere woorden: veel roddel en achterklap uit Jogja. SMULLEN! met o.a. Waarom komen die hagenezen steeds terug naar hier? Mag je nou wel of niet naar bed? Waarom krijg je in Atjeh stokslagen als je op vrijdag niet 3 keer naar de moskee gaat! Waarom geilen die hagenezen zo op (eigen) catalogi. Is film wel kunst? Met vrouw en kinderen op residency in Jogja. MEER foto's vanuit de gevangenis (The Pink House).
Hoe gezellig zijn spaarlampen. Waarom elke jogjase kunstenaar prostituees bezoekt. dit en nog veel meer pijnlijks de komende dagen.
Trouwens, mij bereikte ook het nieuws dat de laureaten van de STROOM prijs dronken het pand zijn uitgezet. Alhier drinkt men een kopje thee en nuttigd iets zoets of hartigs en is om 23.00 weer thuis in eigen bedje. Na de foto's van de expo in stroom gezien te hebben op het web, dient de vraag zich op (of aan): is een uitwisseling van haagse en jogjase kunstenaars wel zo verstandig.

de bak met filmpjes voor de dvd

Padang en bensin

Voor

Na

de gouden kooi

weer boven Jan

Al een tijdje, maar ik heb de laatste loden gelegd aan de montage en het klaarmaken van de dvd. Ook had ik mijn camera uitgeleend en had weinig te melden en kon niks laten zien. Het fenomeen dat het in de week voor de xpo wel eens druk zou kunnen worden met catalogi printen, monteren, de zaken afhandelen en zorgen dat alles op tijd af is is voor Gembong onbekend. nadat hij vorige week al op zijn donder had gehad was het maandag weer raak en ben ik helaas uit mijn flip flop geschoten (ze hebben hier geen sloffen). Dat gedoe met het niet nakomen van afspraken en steeds te laat komen en niet zelf kunnen denken heeft me in ieder geval de lust ontnomen om naast de dvd nog een instalatie te maken. Als ik er aan denk dat ik weer alles alleen moet regelen en moet zorgen dat alles er is... dan maar niet. Vandaar dat ik vandaag een vrije dag had (de komende twee dagen ook) omdat ik met de montage klaar ben.
het zijn 22 korte fragmenten zonder samenhang (wel dus) geworden die een beeld geven van de 3 maanden hier. Hey Joe heb ik er bijna helemaal uitgelaten, dat bewaar ik voor thuis. Veel kunstenaars zijn gesneuveld, anderen hebben veel extra aandacht. Alles bij elkaar een kleine 90 minuten Jogja mensen en stad. Voor elck wat wils zullen we maar zeggen.
Nu er niets meer te overwinnen is, is de puf er ook een beetje uit. Zaterdag en zondag de expo inrichten. De zaal donker maken en de apparatuur aansluiten, en dan een weekje Bangkok. vaknatie in augustus. dat heb ik geloof ik al 10 jaar niet gehad.

Heden

Iets beter dankzijn dr. Po Chai en zijn pillen.

Heden

Normaal ziek. Zonder buitengewone bijverschijnselen.
Poster is klaar. Ik niet.

Heden

dood en dood ziek na het eten van beef stroganoff in een respectabele gelegenheid.
kotsen, spierpijn en lusteloosheid. plus natuurlijk de zenuwen.

hersens 2

Her en der in het dorp zie je uithangborden voor notaris of doctor. op de gekste plaatsen kom je ze tegen. Vanaf het begin viel me de naam dr. Gigi op. Een opvallende naam. De afgelopen weken merkte ik, zonder het te beseffen op, dat die dr gigi steeds verhuisde, tenminste ik dacht steeds, hee, hij woont toch op jalan parangtritis? Terwijl ik dan op Mataran reed.
Eveneens vanaf het begin had ik in een warung de term toetse kiki gehoord, wat tandestoker betekend. Na elke maaltijd riep ik dan ook enthousiast:"toetse kiki". Ik werd raar aangekeken, maar dan viel het kwartje en kwmaen de tandestokers tevoorschijn. Gisteren bij de lunch in Hani's, bakker anex lunchroom/restaurant, las ik dat er op de tandenstokers Tusuk gigi stond. AHA, eureka, zo schrijf je het en zo spreek je het uit! Nu realiseerde ik me ook waarom ik die dr Gigi zo vaak op verschillende plaatsen tegenkwam. Tandarts. Waarvan akte.

maandag wasdag

groot en klein

benzine station

Angkrinang is een snack stalletje waar je nasi cushing (klein beetje rijst. cushing=poes) kunt krijgen plus masikoekjes, tahoe, tempeh en koppi Jahee. erg goedkoop allemaal met zijn tweeen buikje vol voor 85 cent.

De zaak hangt van plakband en armoe aan elkaar en ligt pal naast Cemetistudio. links de baas.

Links achter krijgt een klant reflexmassage van een andre klant. De goede man schreeuwde de hele buurt bij elkaar en iedereen lachen. rechts Sadewa.

Toonbank bij de vodka slijter. Ook kretek, prepaid kaarten en JSF.

Angkrinang reclame voor trouwerij en filterkretek.


voor de deur van cemeti.

Vandaag kwam de krantenman ook zeggen dat er geen krant was omdat er een fout in Jakarta gemaakt was. Of dat een probleem was? Hij ging alle klanten langs om dat te melden. Morgen krijg ik ze alletwee.

Budzilla strikes again!!!

Het mangoseizoen komt eraan. Ook de half verbrande boom in de tuin draagt enkele vruchten.
Ik zit echter al weer in Den Haag als ze genuttigd kunnen worden.

beelden zeggen meer dan woorden kunnen uitleggen. Sadewa had de laatste dagen last van zijn nek. dat komt door het langdurig computeren. ff rust helpt. Krok an ook. Volgens hem.
(voor de opmerkzame kijker: deze schildering met bloed is niet door B. gemaakt, maar door de buurman van de bewaker. Hij heeft meer gevoel voor compositie dan B.)

there are days like this

Hersens

Nou was ik dus helemaal vergeten waarom het stukje over de hersens in "bedroefd" terecht was gekomen. Nadat ik eindelijk het besluit had genomen om Hey Joe voor de wedstrijd in te sturen, ging natuurlijk toch alles op het laatste nippertje mis. Claartje hielp me uit de brand en ik had haar beloofd dat ik op zaterdag, de schrijfdag, een begeleidende brief zou maken voor het filmfonds. Zaterdag vond ik al dat ik snel met al het schrijven klaar was, en vandaag kreeg ik bericht van Claartje dat ze mijn brief niet ontvangen had!!!! was ik dus totaal vergeten. En erger, ik had verteld dat dinsdag de deadline was om 5 uur, terwijl dat maandag was!!! zo werken de hersens dus niet echt mee bij mijn carrière in de lange film. Een teken aan de wand. bij het filmfonds wilden ze het script niet meer aannemen, maar door connecties kon een en ander toch nog in de wacht gezet worden. Morgen weten we meer en weet ik ook of ik vanaf oktober werk heb voor een jaar of weer kan gaan lanterfanteren. Het leven is vol verrassingen. Morgen is er weer een dag
groet

Bedroefd

De laatste dagen van een opname periode komt de sleet er een beetje in. Ikzelf was al toe aan ophouden en moest alle zeilen bijzetten om weer scènes te verzinnen en de zaak draaiende te houden. De opnames waren al drie dagen klaar, maar er stonden nog opnamedagen die ingevuld moesten worden. Losse eindjes. Veel scènes heb ik laten varen omdat ik ze niet aankon. De achtervolging, de vader en zoon scène, de ruzie. Alle scènes die expliciet zijn kan ik blijkbaar nog niet aan. Het zij zo. En de crew loopt eveneens op laatste loodjes, niet dat ze zo hard werken, maar omdat ik wat overtuiging mis. En zoals het met laatste dagen gaat, de start is langzaaaaaaaaaaam, maar als je bezig bent blijkt er routine en continuïteit te zijn opgebouwd en loopt alles op rolletjes. We vertrokken 1,5 uur te laat, er was geen catering geregeld, en niemand wist wat er ging gebeuren. Joe aan het slapen (3x), Joe die met de ogen fitri volgt als ze de trap af loopt (2x), Joe op de motor (4x), Joe eten (2x), Joe door de stad slenteren (5x), droom scene (1x). wie het weet mag het zeggen. Uiteindelijk bleken de opnames boven verwachting. Het bewegende beeld zorgt altijd voor verrassingen en is nooit van te voren voor 100% te in te schatten.
Na afloop riep iedereen:”Rap party”, maar Gembong gaf aan dat hij een afspraak had, Citra ging terug naar Solo en Joe, Alia en ik zouden een fles tequila leeg maken, maar gaandeweg het eten werd dat toch uitgesteld. Iedereen te moe. Met een eenzame montageperiode voor de boeg en terugkijkend op een bewogen opname periode vol levendigheid, mensen en locaties maakte de droefheid zich snel meester van me. Dat gevoel dat er iets moois achter de rug is en er een gapende leegte voor je ligt. Als je aan het werk bent zijn er nog verwachtingen en heeft het leven nog perspectief en toekomst. En als de kop eraf is (opnames klaar) is dat allemaal weg. Je hebt weer een avontuur beleefd en je bent er weer niet gelukkiger uitgekomen dan je erin ging. Wat heeft het allemaal voor zin. Dit is juist de reden dat ik twee jaar geleden zo in de put ben geraakt. Kan ik het geluk alleen maar omhelzen als ik werk en streef naar iets wat er niet is, het najagen van de droom? Waarom omhelst het geluk me niet als ik in rust ben. Ik heb weinig te vertellen in mijn films. Ik heb niet het idee dat ik iets waardevols toevoeg of een andere invalshoek vertel. Kortom, filmen houd me van de straat en is een nepmiddel om het te doen voorkomen alsof ik alles onder controle heb.
En ook hier weer dat vreselijke zwarte gat. Er is nog even uitstel omdat er 30 juli de expo is en er dus gemonteerd moet worden en van 6 uur materiaal iets moois gemaakt moet worden, dan is er een weekje uitstel van executie in Bangkok alwaar ik op het balkon aan de rivier het leven kan overdenken en dan ben ik weer terug in Den Haag. Het idee dat ik weer alle zeilen bij moet zetten voor een nieuw project of film maakt nu al dat ik er geen zin in heb. Het is alsof ik uitgedacht en gedaan ben en de hersens op non actief wil zetten en gewoon aan het werk wil zijn zonder hersen activiteit. Moet ik dan toch maar kok worden? Moet ik dan toch maar een huis hier of daar in het oosten huren en een residency beginnen, of zal ik dat in Bangkok doen? Ook hier is het vooruitzicht om dat in mijn eentje te doen om somber en hopeloos van te worden. Ik heb er nu al geen puf in.
Daar komt bij dat de lichamelijke toestand langzaam maar zeker aan het aftakelen is. Ik was al met Indonesische les gestopt omdat ik niks meer kan onthouden. Zelfs nu kan ik nog maar tot 7 tellen, daarna ben ik de weg kwijt. Beloftes die ik doe over het aanleveren van stukken voor de catalogus worden steevast door mij gebroken. Ik kan het schema niet meer vinden en roep dan iets wat ik twee uur later weer kwijt ben. Als we discussiëren over films schieten me de namen niet meer te binnen. Een vreemd fenomeen. Je weet dat je een film van bijvoorbeeld Fellini erg goed vond, maar kunt je de titel niet meer herinneren, laat staan het verhaal of wie er in speelden. Je weet er helemaal niks meer van. Er is alleen dat gevoel dat je hem goed vond. Zo verdwijnen de feitelijkheden uit je leven en blijft er alleen een vormeloze gemoedstoestand over. Regelmatig ben ik de namen van de mensen hier kwijt. Van de tv herken ik de vaststelling dat je je als je dingen vergeet schaamt en er omheen draait. Daar word je dan wel heel inventief in, dat is een voorbeeld. Mensen die ik elke dag 1 of 2 keer zie hebben plotseling geen naam meer. Over 10 jaar weet ik niks meer en verdwijn in de leegte van..tja hoe heet die vergeet ziekte ook weer? Kan ik nu niet opkomen. Oh ja, Alzheimer. Maar dat riep ik 3 jaar geleden al dus eigenlijk heb ik nog 7 jaar te gaan (max). Het kan natuurlijk ook dat ik me dit inbeeld en dat ik gewoon wat te zeiken moet hebben omdat mijn leven zo florissant, interessant, intellectueel, en afwisselend is. Wie zal het zeggen. Afijn, zo zie je maar weer dat er aan elke zaak twee kanten zitten. Een voorkant en een achterkant, een pos en een neg. Ik ben ook van mening dat mijn leven erg saai is en dat ik nooit iets meemaak wat er echt toe doet. Maar als ik dan mijn weblog doorschuif is er toch wel wat gebeurt de laatste twee maanden en 4 dagen. Maar ja, dat zijn woorden. Vanavond weer een massage van B. daar knap ik hopelijk van op.

het werd toch nog gezellig

Van links naar rechts: Watergras (met tomaat), Hot Red Beef curry, Kip bakar (BBQ), udang bakar (BBQ). de witte bolletjes zijn rijst en in de kommen tom yam U. 2 flessen bintang, 1 es teh, 1 jeruk panas =153.000 Rp=13 euri

Na de ietwat zure blog hieronder, thais gegeten. smakelijk en heet. inhoudelijk niks nieuws, veel van hetzelfde, maar dat zal komende weken wel vaker gebeuren. Elke scheet wereldwijd is het nieuwe motto. Is er nog iemand die dit leest?

maandag

As usual de binneplaats. van links naar rechts: de Honda van Budzilla, het is schoonmaakdag, de mijne, in de verte die van Kalik de dove bewaker, de geleende Honda van Sadewa, de Honda van Alia en de Honda van Gembong. tussendoor de bedrijfsfietsen van Cemeti.

Vandaag een belangrijke opnamedag, maar ik moet vaststellen dat ik, in het hoofd in ieder geval, op ben. Hadden we 2 dagen van rust tijdens de repetities, vanochtend was het een drukte van belang op de set. Er was een andere cameraploeg van de tv aanwezig. de kapper had zijn maandelijkse knipsessie leek het, het water was afgesloten, de zon wilde niet schijnen en de kinderen hadden vakantie, dus herrie. Achteraf gezien had ik maar 3 shots nodig, en daar hebben we de halve dag over gedaan. Voor die 40 seconden screentijd heb ik ongeveer 54 minuten opgenomen. Scherpstellen was lastig, belichting onmenselijk wisselend en tot overmaat van ramp vergeten het geluidsknopje op extern te zetten terwijl juist deze scene met sync geluid moest. Alles klote dus. Nou ja, goeie leerschool voor later als ik groot ben.
Goed om te zien dat ik mijn rug recht houd (links). Kalik aan het werk (rechts).

Alia doet de bonnen en heeft ongeveer 3,5 miljoen op tafel liggen. vanavond gaan we thais eten bij Phuket, en morgen laatste opnamedag en dan zit het er op. ik hoef de 6 uur materiaal van 2 films alleen nog maar even te monteren. Dinsdagavond gaat er in ieder geval een fles vodka in. Dan 15 dagen monteren en 2 dagen expo opbouwen (ipv 5!!!) daarna vakantie in Bangkok en zuruck nach hause.