De covers zijn binnen en hoeven alleen maar even in de hoes geschoven te worden. Riris, Sadewa en Yooshiko (japanse kunstenaar die hier een paar weken verbleef) schuiven ijverig. Gembong is nergens te bekennen.
De Dvd is vandaag na een vertraging van 4 dagen ook af. en ook terug naar af. was mijn eerste wens een schijf in twee talen waarin de clips random afgespeeld zouden kunnen worden, Ik ben uiteiendelijk geeindigd met een een schijf waarop je 22 maal op een filmpje kunt klikken om het te zien. Geen twee talen (de vertaalster wilde alleen intrepreteren en verteld elk beeld van de film na wat je als kijker zag. inclusief plaatsbepaling. "Vertaal gewoon wat iedreen zegt" probeerde ik nog, maar dat zou te ingewikkeld worden want als een man sprak zou je een vrouwenstem horen!!!. vertaling dus onbruikbaar). Geen random (zit niet in de software).Ok dan maar Play all plus klikken. bestand wordt te groot en past niet op de schijf. schokkerige beelden (dat ligt aan het verschil van apple en windows). blokken in beeld (begrijp ik niet). Etc etc.
Er is in ieder geval een dvd met een corrupt bestand dat schokt. Voor de rest gaat het wel.
Ingrid Mol die voor mij hier 3 maanden verbleef is terug. Ze heeft in Tonno, de nachtwaker/klusjesman een vriend gevonden. ze is hier om een boek over beelden in de openbare ruimte af te maken en enpassant van de liefde te snoepen. Zij is al nummer twee. De eerste landing soon leverde het koppel Sarah Nuytemans/Arya op, die nu samen in Bali iets aan het maken zijn.(een beeld)
Aha, en schrijver dezes, hoor ik iedereen al denken. Nou vraag de dames van kantoor en er komen smakelijke verhalen boven drijven.
Edoch, de terugreis wordt helaas weer alleen gemaakt en de retourtrip in oktober staat in het teken van geluid en archiefbeeld. Nu gaat hier het verhaal rond dat ik iets met Sulastri oftwel Tri zou hebben. Dat zit zo.
Tijdens de eerste maand alhier werden we door Mella uitgenodigd om te komen lunchen. de lunch was verduiveld lekker, zoiets als wat Olga en wilma klaar kunnen maken als ze er voor gaan zitten. Rendang met tahoe, groentesoep, waterspinazie en kip. Ik heb me toen ongegeneerd klem gegeten (zie voor meer info 1 juni). Ik heb toen als compliment richting keuken aan de dame aldaar gezegd dat ik haar graag mee wilde nemen om zulk goddelijke voedsel elke dag voor me klaar te maken. Dat was niet tegen dovemansoren gezegd, want Alia hoorde dat en riep spontaan uit:" She is free, you can have her". Ging mijn natuurlijk toch iets te ver. In de tijd daarna kwam ik Tri af en toe tegen en ik kan goed met haar opschieten, dus de gedachte dat... Niet dus. Toen de catalogus van Nindytio (man van Mella) uitkwam en de foto's van Tri met Kondee er in stonden was ik natuurlijk meteen verkocht. Wat een mooi gezicht, een indo op de brommer met kunsthaar en flink opgemaakt. De roddels werden van dag tot dag erger en aangezien hier weinig te beleven is bestaat mijn taak in de liefde er vooral uit om dat vuurtje flink op te stoken. Tri vroeg ik om te figureren in mijn film. Ze werkte bij Hani's en bezorgde me een voedselvergiftiging waar ze zo van van slag was dat ze twee dagen later met de bazin voor de deur stond om te vragen hoe het met me ging en excuses aan te bieden. Dus als het over romantiek gaat is de link Tri en Gerard snel gelegd.
Helaas ben ik te praktisch ingesteld en houd afstand (stom natuurlijk) maar ik geloof niet dat ik (zoals Ingrid) zin heb in een relatie 5000km buiten de deur. En voorlopig is mijn woonplaats nog den haag en niet Zuid Oost Azie, maar ja dat kan natuurlijk nog komen. Het eten is in ieder geval Bagus.
Nu het einde van de residency nadert nemen ook de geruchtehn met een ongelofelijke sneltreinvaart toe. INgrid hielp vandaag met inrichten en we zaten samen op het dak plastic folie teplakken. Naast de gallerie ligt HAni's de lunchroom die lekker eten verkoopt , maar die me ook ziek maakte. en bij toeval zag ik Tri buiten staan. Ze werkt er dagelijks vanaf drie uur tot s'avonds negen. Ik riep natuurlijk Keihard :"TRI"!!! "TRI"!!!, maar ze hoorde me niet. wie me wel hoorde was de rest van de lunchroom, er werken zo'n 7 personen. Een van de meiden zag me op het dak en spurte naar binnen om Tri te halen. ze kwam naar buiten en had een knalrooie kop, tenminste voor zover ik dat van 50 meter afstand kon zien. de hele lunchroom keek nieuwsgierig toe. Ook de klusjesmannen bij cemeti, die mij natuurlijk uit volle borst "TRI"!!! hoorden roepen spurtten naar buiten en de roddelmachine werd in werking gesteld.
DAt was om ongeveer half vier. Toen ik Alia 3 uur later in kantoor trof werden er meteen toespelingen gemaakt.
Alia is 17 augustus jarig en ik ging om half zeven een chocolade verjaardagstaart voor haar bestellen bij Hani. Natuurlijk was Tri er en een van de andere dames nam mijn bestelling gretig op. Ze moest wel ff checken of het wel kon, en ja, het kon. Ook daar glimlachen en gekneukel naar mij. Zo gebeurt er nog eens wat in het dorp. Maar, er is ook een verborgen liefde en bewondering die lezer dezes misschien wel heeft opgemerkt tussen de bedrijven door. En daar weten ze hier niets van. Netzomin als van Indonesia Merdeka van Joris Ivens (who???) en fellini en Antonioni en Fassbinder en Visconti. Met dank aan Soeharto en armoe.
