Krok 2

Nadat ik toch wat van slag en een beetje wereldvreemd door het huis liep nadat Budzilla me te grazen had genomen en me afvroeg of dit nou leuk was of niet, zag ik Tonno de bewaker buiten op de bank zitten. Ondanks mijn geschreeuw af en toe (niet overdrijven) deed hij net alsof zijn neus bloedde en melde dat het gewoon traditionele massage was. Budzjilla kwam ook naar buiten en ik vroeg: "how much?" . Ze spreekt geen woord engels, maar "Up to You" kwam er toch vrij snel uit. Daar begin ik nooit aan in Azie, want het is nooit goed. Of je beledigt iemand door te weinig te geven, of je geeft zoveel dat je voor gek wordt uitgemnaakt en vervolgens het hele dorp op je afkomt met allerlei aanbiedingen. Na wat gebabbel tussen B met Tonno kwam er een bedrag van 25000 Rp uit. 2 euroos.

Vandaag liep ik tussen de opnames door B weer tegen het lijf. De "normale" massage was best goed, dus ik melde dat ik morgen weer een uurtje wilde reserveren. Dat Kon.
Tijdens de Pizza vertelde Alia me dat tijdens een meeting die Alia had in de studio met wat andere mensen B erg aardig was en koppi voor iedreen had gemaakt. Na afloop van de meeting kwam dan toch het hoge woord eruit dat ze die Bule wel gemasseerd had, maar dat hij veel te weinig had betaald. Of zij dat niet recht kon breien. Bij deze dus. 2,5 uur inclusief mishandeling was 2 euro en wordt een uurtje voor 4,5 euro. Toch nog altijd goedkoper dan knippen en scheren op de stationsstraat voor 25 euro door de Turk. De strepen zijn inmiddels verdwenen en ik heb er geen last van gehad.

Dit is Joe.

Geland!

Vandaar de rugpijn.

Herr direktor met de productieafdeling voor de "Kraton", paleis van de sultan. Opmerking van de omstanders: "Bule Gila" wat betekent gekke buitenlander. "Gila Bule" betekent Gek op de buitenlander. Ook vreemd: LAs het tegen elven warm begi8nt te worden, zeg maar heet, dat trekt men hier een trui aan tegen de hitte. Wij doen dat voor de kou.

Bij het filmen op de birdmarket kwamen we deze doos met kuikens tegen. "Pick um up and put them in the paint". Een soortement van verlate paaseieren.

Pak Kasman met een wajangpop terwijl hij uitleg geeft over zijn visie op het ontwerp van de poppen. Het verhaal kwam er met horten en stoten uit omdat hij de engelse woorden niet kon vinden. Op de achtergond een van de drie Dalang's, poppenspelers, die tijdens het hele gesprek bleef slapen. Behalve de hortende Pak, werd het ook gaandeweg het gesprek buiten steeds donkerder. "From May to september it never rains in Jogja". Het was alsof het licht werd uitgedaan. vervolgens plensde het 45 minuten waardoor het horten van Pak ook nog een sniet verstaanbaar was. Ergens ben ik van hetzelfde slag als Pak. Goede bedoelingen, talent, wellicht af en toe wat briljante ideeen, maar als het echt serieus wordt loopt het enigzins mis.Professionele amateurs.

Wiku die zijn schilderij te lijf gaat. Het wordt een serie van 7 doeken over de aardbeving vorig jaar. Dit is het eerste en verhaalt over de slang die de aarde aan het schudden maakte.

Na de eerste dag draaien werden des avonds de bonnen door Alia (links)(net onder de mandi vandaan) en Citra (rechts) opgeteld en afgetrokken. Op de achtergond Joe.

Ahtonk liet na het vertellen van de roddel over Henk Schifmacher zijn Elvis Tattoo zien. Behalve een erg verfijnde afbeelding kon ELvis, als A zijn bortsspieren spande, knipogen en zijn kin bewegen.

De familie doorsnee aan het schilderen. van links naar rechts: Ryo, het meisje waarvan ik de naam kwijt ben, Pandan, Ma Wara en Wiku.

De brommer van Joe op de pickup bij vertrek om 04.15. Honda CP 125 cc.

Links het benzinestation (de flessen), in het midden de winkel (de rechthoeken in het midden zijn pakjes Kretek die al jaren over de datum waren), en rechts Herr direktor en Herr Aktor.