De vorige bijdrage, "*special features only" gaf al aan dat er iets mistte. Nou dat is ook zo, namelijk de hoofdfilm. Gisteren heb ik Hey Joe de deur uitgedaan om mee te doen met de wedstrijd wie de meeste verbeelding heeft in filmmakend Nederland. Het is eigenlijk godsgeklaagd dat het Filmfonds onder cultuur valt als ze 15 jaar na oprichting (oid) pas erachter komen dat het in de bewegende kunsten juist gaat om iets wat met jaarcijfers, rapporten en inkomsten helemaal niks te maken heeft.
NA een leven waarin het filmen van lege kamers, landschappen en vissen de overhand had wilde ik alhier de stap nemen om menschen van vleesch en bloed vast te leggen met dezelfde observatie methode. Wachten tot je een ons weegt en dan komt er wel iets. Mooi niet dus. ALhier sta ik elke minuut op scherp en wordt gedwongen om "het groter geheel" in de gaten te houden. Oglenk, Joe, wil constantw eten waarom hij iets doet, wat hij voelt etc. om gek van te worden. Met Fitri gaat het een stuk beter omdat ze danseres is. Ze voelt de ruimte aan en vult hem met beweging. Op het eerste oog erg zijig en new age, maar door haar concentratie en rust weet ze me voor haar invloed te winnen. als je vraagt om iets opnieuw te doen, dan begint ze bij het begin, 13 minuten terug dus. Het kleine wordt groot en het grote klein. En zo is het ook met "het verhaal" van Hey Joe. Al de flauwekul wil ik weglaten om daar iets essentieels voor in de palats te zetten. Maar ik wil wel de semantiek van de speelfilm handhaven. een beetje tegenstrijdig en lastig dus. Het gevaar dreigt dat de scene met haar een moerne dans wordt, moeten we ook niet hebben, maar er zijn gelukkig geen woorden nodig om de zaak bij te sturen. Het is fantastisch om met de mensen hier te werken. Alia regelt alles in een zucht, Citra zorgt dat er niks vergeten wordt en gembong zeult alleen met het statief en de microffon. Soms voel ik me net de assistent van hem zo weinig inityiatief heeft hij. Vishnu, de cameraman/belichter/motoreigenaar en glidecam operator was er vandaag ook weer bij. we hadden hem niet nodig, maar ineens stond hij er. voor de gezelligheid en de 50.000 RP per dag.
Tijdens een momnet van helderheid gisteren bedacht ik me dat ik met een auto snachts door Jogja wilde rijden met daarop een generator, 1000 watt lamp en de glidecam. Het ochtendgloren filmen. Dat was binnen 5 minuten geregeld. zondagmorgen 04.00 staat iedereen klaar. Ik ervaar dat als een ontzettende luxe om zo te mogen werken. In nederland lukt me dat niet meer. te veel geld en teveel geregel en teveel onzekerheid. Op een of andere manier kan ik die hier laten varen en roep ik ook enkele keren per dag dat ik het ook niet weet. Er zijn nog 3 draaidagen met Oglenk/Joe, maandag samen met Fitri en verder weet ik het ook nog niet. Na 10 juli is Oglenk verdwenen dus alles wat ik wil hebben moet er dinsdag zijn. Mijn massa scene heb ik laten varen en morgen neem ik een beslissing om nog een scene met Fitri te draaien samen met ugo Untoro.
En dan ga ik aan de montage beginnen, als het goed is 10 dagen en dan moet het er op zitten. De Dvd kreeg gisteren ook ineens vorm door de deadline van de hoes. het beestje moet een titel hebben en omdat er feitelijk nog niks is (dvd-wijs gezien) leek me dat ook de juiste invulling. "*Special features only" , de extra's die je bij een film krijgt daar zal mijn werk uit bestaan. De film(s) zelf "Hey Joe" en "It is always sundayb in Jogja" staan er niet op. wel het commentaar van de regisseur in het engels en het indonesich over de opnames. Als ik een beetje bij stem ben worden het wel bijzondere extra's over mijn vebrlijf hier, de mensen die ik ontmoet heb, de film die ik geschreven heb en de kunstenaars. en laten we ook het eten niet vergeten. Op een of ander manier is de eenzaamheid hier ook een stuk minder dan thuis waar alles geregeld en in vakjes zit. Je doet natuurlijk alles zelf, maar de omgeving werkt toch een heel stuk mee of tegen. En die film? die kom ik wel weer tegen, die loopt niet weg.
