Waktu Batu is a contemporary theatre work based on/inspired by (Javanese) mythologies and history, and its juxtaposition with transition situations and the problem of 'identity' constructed by modernity in Indonesia. The form of the performance itself is a collage of movements, lyrical texts, gestures of everyday lives, sounds cape and video-art.Waktu Batu #3 is a part of theatre project (not only theatre production) initiated by Teater Garasi, under the coordination of its director/artistic director: Yudi Ahmad Tajudin. As a project, Waktu Batu is based on three fundamental themes (times, transitions and identity) and texts (mythological texts, historical texts and the text/problem of modernity in Indonesian contemporary life). In terms of form, Waktu Batu is a series of theatre performances based on three basic substances: body, reflection and replica.
As a project, Waktu Batu is a sort of anthropologic trail on the problem of modernity/identity in Indonesian contemporary life. From the (thematic and textual) researches and the explorations of its themes and materials, Waktu Batu project created 3 series of theatre performances (Waktu Batu #1, #2 and #3).
Mythological texts that we tried to re-interpret (with)in Waktu Batu are three Javanese mythologies: Watugunung, Murwakala and Sudamala, that tells about the origins of the Javanese calendar, the Javanese god of time, and the course of times as a threat in Javanese mind/culture. Meanwhile, historical text that we also tried to base Waktu Batu on is a period of Javanese history ranging from XIV-XV century where social and cultural transformation occurred in the mainland of Java, sometimes mentioned as the beginning of globalisation as a part of colonial centuries in the whole archipelago.
vanuit de Garasi studio kijkend naar de weg zie je dit landschap.
Vandaag bij Garasi geweest, een theatergroep alhier. Oglenk is regisseur, beeld is zijn sterkste kant. Van te voren had ik een registratie van het stuk Waktu Batu nr 3 gezien. Het blijft toch een vreemde gewaarwording om eigenlijk terug in de tijd geworpen te worden. Alles doet hier ouderwets en achterhaald aan, maar is het in feite niet.( Ik moest bij dit stuk denken aan het Mickery theater in de jaren 70) De manier waarop ze het stuk hadden gemaakt leek erg veel op de manier waarop het werktheater stukken maakte. improviseren, terugkijken, aanpassen, etc. van het hele proces hadden ze 150 vhs banden van 3 uur in de kast staan! Het gesprek met Oglenk (echte naam: Yudi Ahmad Tajuddin) ging al snel over het fenomeen tijd. ik vertelde over hoe mijn haar grijs werd. "Maar jij runt toch ook een business" zei ik, " met afspraken, een kantoor, een aantal medewerkers, voorstellingen, audities?" Ja, was zijn antwoord, maar ik leef in 2 werelden. ik wil wat en wil vooruit dat is dus de westerse tijdschaal, en daar tussenin of tussendoor is er genoeg ruimte voor de javaanse tijdschaal. Moeilijk te begrijpen, maar wel invoelbaar. Vervolgens gaf hij me een helder voorbeeld van hoe je tijd kunt aanschouwen. Aangezien ik nog geen idee had en heb wat ik met hem of over hem wil filmen stelde ik voor omdat voorbeeld als zijn bijdrage aan de film op te nemen. helder idee, hoeft alleen nog maar "even" uitgevoerd te worden. goed gesprek waarin de portretten van kunstenaars al langzamerhand beginnen samen te vloeien met mijn eigen film.
Aan het einde van ons gesprek vertelde ik hem mijn verhaal van Hey Joe, en of Garasi niet als co-producent zou willen functioneren. zij zijn gewend om met meerdere mensen te werken en weten veel van wat kan en niet kan. Oglenk was erg enthousiast over mijn verhaal en zag misschien ook wel een mogelijkheid om wat meer van film te weten te komen. We zullen zien hoe dat balletje gaat rollen.
Het blijft steeds weer bijzonder om er achter te komen dat als je dingen "loslaat" er vanzelf iets ontstaat. Dit in tegenstelling tot het vooraf bepalen hoe een bal zal gaan rollen. in feburari toen ik nog bezig was om plannen te bedenken van wat ik hier nou wilde gaan filmen was een van de eerste ideen: Wachten. Mede ingegeven omdat ik natuurlijk geen idee had wat ik wilde gaan doen. Een van mijn trucs is om dan maar zo'n gegeven als onderwerp te nemen. Ik film tenslotte de (fictieve) realiteit.
Toen ik Oglenk over dat wachten idee vertelde werd hij razend enthousiast.
Des avonds Gamelan gehamerd
