Aangekomen bij het huis werden we op een erg ongemakkelijke manier binnen gelaten door haar man Harjanto. We werden in de hal op een bankstel gezet en hoorden vervolgens gekreun, water geklets en wat gemompel. Alia, had haar ook nog nooit ontmoet en dacht dat ze wellicht een dutje aan het doen was. Alia stak haar kop de hoek om en ontwaarde een grootbeeld kleuren tv. "die zou ik ook wel willen hebben" zei ze. Wara arriveerde ondersteunt door haar man. Ze was ziek. Inderdaad een mager scharminkel dat bleek zag en in de verste verte niet leek op de foto die ik van haar had gezien. Ik zag de bui al hangen, te zwakke gezondheid en geen tijd voor een filmmaker uit Belanda. Wel mochten we een kamer verder komen en haar laatste schilderijen aanschouwen.
Kleine zwart-wit werkjes van niet al hoge kwaliteit. Chinese invloeden. Zoals alle Aziatische huizen was het ook hier een rommeltje. De volgende kamer werd in beslag genomen door een erg groot drie persoonsbed leek het wel. Bij nadere inspectie lag er tussen wat dekens een klein mensje te slapen. Pa vertelde over de schilderijen, aardige werkjes die zijn dochter geschilderd had toen ze 4 jaar oud was!!!
"Mijn kinderen beginnen te schilderen als ze 10 maanden oud zijn".
Een lange slungel kwam de kamer binnen. dat was Wiku, de meest getalenteerde zoon. Hij werkte op het ogenblik aan schilderijen in de maat 3,5 bij 2 meter!!! Abstract expressionisme, De stijl, kubisme, Cobra, Nijntje, Gauguin, Cezanne we kwamen ze allemaal tegen op onze rondgang door het huis. Ongeveer 12 kamers stonden vol met schilderijen. Oil on canvas zoals ze hier zeggen. Als Wara eens een schilderij verkocht, zette hij dat geld om in linnen en spieramen en maakte dan eigenhandig de te beschilderen doeken. Kapitalen aan verf gingen er doorheen, maar hij verkocht de werken van zijn vrouw duur. Meer bij toeval dan met opzet had ik mijn kleine JVC bij me. hieronder een kleine impressie van wat we zagen met daarbij de opmerking dat we 3 uur lang ademloos hebben gekeken en geluisterd naar de goede man. Vroeger was hij acteur geweest, eind jaren 80.
In Indonesie kun je nog prijzen winnen als je goed acteerd! hier zijn bokalen voor een werk van Wara. Hij was ook geobsedeerd door pikken. Een foto van " De Gestolen Penis" is helaas mislukt. Deze is de spuitende Merapi Vulkaan. De 4 pikken in militaire schutkleuren is ook mislukt, ze waren op weg naar Aceh, vrouwen neuken tijdens de bezetting.
Het linkse schilderij, een vrouw na de bevalling heeft Wara 2 uur nadat ze bevallen was van hun laatste kind gemaakt. Harjanto vertouwde ons ook toe dat de ziekte van zijn vrouw "in het hoofd zat", psychosomatisch! Als ze niet schilderd wordt ze gek.
Hier de galerij. De foto's zijn van filmsterren en wetenschappers, van Albert Einstein to Marilyn Monroe, van Raspoetin tot Gandhi.
Wara in betere tijden voor een van haar schilderijen. Daaronder Wiku 7 jaar geleden (hij was toen 11) bij een publiciteitsfoto bij zijn eerste solo expositie.
Behalve eigen schilderijen verzamelde Harjanto ook boeken en tijdschriften. Dit is de complete collectie die Bung Karno in zijn gloriedagen heeft samengesteld. ongeveer 5000 werken die onder de noemer TOPKUNST kunnen worden geschaard. Unglaublich wat mooi. En wat konden die Indonesiers in de 30/40 en 50 jaren schilderen! Nadat Bung is afgezet hebben zijn kompanen de paleizen leeggeroofd en zijn er nu nog ongeveer 400 werken over. Alia stelde voor om naar dat paleis te gaan. Ik stemde meteen voor.
Ik vroeg me ook af waar de familie leefde. Had ik waarschijnlijk gemist, want we hadden de echtelijke slaapkamer en de kinderslaapkamer (vandaar dat driepersoons bed) al bezocht. Wat ik aanzag voor het verf schoonmaakhok was de keuken. de zitkamer was waar de breedbeeld TV stond.
idem
Het enige wat ik in de film kan gaan doen is de hele zaak gewoon laten zien hoe het is, en dan maar hopen dat de indruk indruk maakt.
