Ook vandaag de eerste draaidag volgens mijn planning. Niet dus. 10 uur vergadering die uitliep tot enen. lunch bij Duta Minang (rendang met curry). vergaderen met Alia over opnames in july van de tweede film die ik wil opnemen, om 4 uur uiltje knappen en daarna door de jam karet de hele dag verder tot dit schrijvens toe geniksnut.
Toch was het een goede dag. Ik ben gelukkig van mijn catalogus af en maak nu een dvd met daarop de 2 films. Iedereen blij, want voor de lui hier betekend het 1 boekje van 34 paginaas minder, geen vertalingen, geen geregel, minder drukkosten. Ik ook blij want ik ben film- en geen catalogusmaker. Minpunt is wel dat iedereen nu naar mij kijkt wanneer de dvd af is. Eigen schuld dikke bult.
Alia gaat ook de andere film produceren (It is always sunday in Jogja= de kunstenaars protretten en Hey Joe= scene die speelt in Jogja). Ze is van het soort dat je als filmmaker nodig hebt. Meteen de puntjes op de i zetten en dingen regelen. Ik heb mijn script nog niet eens voor 30% af en de hele planning, de casting en de medewerkers zijn ineens vanmiddag geregeld. En dat alles voor een budget waar ik in Nederland nog niet eens de deur voor uitga. Ik moest maar bedragen naar boven blijven afronden. Geld moet rollen!
Het lijkt als ik naar mijn spreadsheet kijk alsof dit mijn eerste lange film wordt! een budget van 30.000.000 waarin 7.000.000 als onvoorzien is gebudgetteert(d)(dt) [met de indonesische les gaat het net zo slecht als met mijn behandeling van de dees en tees]. 10 draaidagen 4 repetitiedagen 2 hoofdrollen, 2 kleine rollen en 15 figuranten op brommers plus een crew van 4. Mijn credo dat ik niet van geld hou en het graag uit en/of weggeef vind hier veel bijval!
De kansen dat ik hier een huis huur om halfjaarlijks te verblijven nemen door dit soort productieomstandigheden hand over hand toe. eerst maar eens kijken hoe ze hier acteren en of ze op tijd zijn als ik de zonsopgang bij de berg Merapi wil filmen. De zon staat ongeveer 7 minuten goed, dan is hij verdwenen.
Mijn plannen om een keten van residency's op te zetten in Azie zou hier wel eens vorm kunnen krijgen. Mella van Cemeti had er ook wel oren naar, en bijna iedere ned kunstenaar die hier is geweest wil wel terug voor een paar maanden. Voordeel is dat je zo van de wereld bent afgesloten dat het enige wat je kunt doen is: Werken. Mocht mijn plan voor 2 films afkomen, dan heb ik hier meer werk verzet als thuis in anderhalf jaar. Nou wie dit leest, een mailtje naar filmstad@gmail.com geeft alvast een indicatie hoeveel beddegoed ik klaar moet zetten.
dit stukske geschreven na het nuttigen een black pepper steak (half) in Kedai Kebun. Fresco van Ekko Nugroho op de achtergrond
