Zo klinkt het veel beter. Helaas betekend het elastieke tijd, oftewel te laat komen zonder opgaaf van reden en/of verontschuldiging. Als ik dit schrijf is het donderdagochtend, en de hele week is naar de knoppen vanwege jam karet. gisteren als genadeslag eerst een gesprek met gembong over het te laat op komen dagen. ff lekker lunchen en klaar maken voor de opnames in solo van djaduk. Om 2 uur gaat de trein! en het was 20 voor twee. nou haasten danmaar. mijn koffer met apparatuur op den rug. (10 kg). een alternatieve route naar het station waarbij Gembong er alweer als een haas vandoor ging en ik hem nauwelijks bij kon houden, (het rijden gaat goed, maar er zijn altijd momenten dat er uit onverwachte hoek een Honda opduikt) brommer stallen, kaartje voor de entree van het spoor betalen, rennen naar het loket, kaartje kopen en dan blijkt dat de trein niet om 1400 gaat maar om 1615!!!!!!!!!!! aankomst te Solo 1725. aanvang concert 1800. geen zin om 2 uur te wachten en zeker geen zin om in 25 minuten a. de muziektempel van Solo te vinden, camerastandpunt op te zoeken en relaxed te zijn voor de opnames. derde dag op een rij dus naar de filistijnen.
Er is natuurlijk wel wat voor te zeggen dat de tijd de baas niet is van de mens, maar dan moet het wel mooi weer zijn en moet je ook geen ambitie hebben. voor de blanke tuan is dit een hel.
Gelukkig heeft Alia mijn agenda voor de komende dagen wel volgeboekt met bezoeken aan kunstenaars. vrijdag Oglenk, tee-hater regisseur, zaterdag ons aller Eko N., zondag vrij, maandag Wara Anindyah en haar 4 schilderende kinderen en dinsdag een architekt die hier bijna alle mooie gebouwen heeft ontworpen.
Vandaag doe ik ff helemaal niks op advies van michiel morel. Ga maar eens naar de zee kijken.
