Bij het maken van de lijst met kunstenaars voor mijn film wist ik dat ik me niet wilde beperken tot het gangbare "Moderne Kunst" geweld. Ook batikkers, wajangpoppenmakers en Gamelanartiesten moesten er van mij op en eveneens koks. Gaandeweg de blog komen de beste adresjes in Jogja voor Gado-Gado (bij het viaduct), Nasi Goreng Kambing (tegenover de supermarkt en Sateh Padang (op de zelfde weg als de borduurder) de lezer wel ter ore en/of oge. Trouwens ook de Big Mac smaakt na 5 weken rijst voortreffelijk.
Pak Cokro (spreek uit: sjokroo) is 100 jaar en een in heel Indonesië bekend en gewaardeerd Gamelan componist. Op een of andere manier werd hij maar niet door Alia benadert, maar sinds ik op Gamelan les ben, kwam ze er niet meer onderuit. Er zou een uitvoering van zijn werk plaatsvinden op donderdag avond en hij zou zelf ook aanwezig zijn. Zoals vanouds wilde ik er op tijd zijn. Een paar zangeressen dachten daar anders over.
Ik verwachtte een officiële uitvoering, maar aangekomen op de plek des geluids bleek het een binnenplaats te zijn van een soortement van motel/hotel of dormitory of zoiets te zijn. Pal voor het podium zat een Pak Cokro te wachten voor een instrumentarium waar nog geen een muzikant voor had plaats genomen. Er waren een stuk of 25 mensen. erg informeel allemaal. we waren natuurlijk een half uur te vroeg!
Afijn ik werd voorgesteld en het bleek dat Pak Nederlands sprak. We wisselden wat beleefdheden uit en van de 25 aanwezigen bleken er 18 muzikant te zijn. Ze namen plaats en er werd een nummertje uitgevoerd. Het licht was TL en de camera moest op 12db om überhaupt nog iets te zien. Het geluid klonk hol, en er was eigenlijk alleen maar plaats om van voren te filmen. Naast het podium waren auto's geparkeerd waardoor mijn plan om het orkest van opzij te filmen in duigen viel. Ook was er aan drie zijden van het podium een hekwerk waardoor elke opname gedoemd was om te mislukken. Ik kon mijn draai maar niet vinden.Als ik dicht in de buurt van Pak kwam keek hij me aan en riep: "Hee Jaap". Ik werd daar behoorlijk nerveus van en deed maar waar ik voor gekomen was: Filmen.
Na het eerste nummer volgde een pauze. de dames en heren muziekanten kwetterden er vrolijk op los, de kretek zorgde voor sfeervolle rook en de bediende bracht thee en koekjes. na 20 minuten gingen we verder. De solo zangeressen waren eindelijk gearriveerd.
Pak Cokro dirigeerde hevig mee tijdens de uitvoering, ten minste voor zover hij het volhield. Hij kende zijn eigen oevre nog op zijn duimpje! Ik kwam bij toeval achter het orkest terecht een maakte volgens mij een goede opname, Gembong kweet zich bijzonder goed van zijn taak als geluidsman (bij zijn eerste keer geluid had hij zijn best gedaan om de Peak level meter het hele concert in het rood te houden. Hij kreeg er toen flink van langs van mij) en de uitvoering was bij tijd en wijle zelfs opwindend te noemen. Alia had ons gebracht maar kneep er na 2 nummers tussenuit, en wij hadden het na 5 nummers wel gezien. Ik had er niet veel vertrouwen in. Bij het terugkijken van het materiaal viel het allemaal wel mee.
