Boroborduurt

Bezoek aan eko Nugroho. Den enigen artist in Jogja die internationale faam geniet, zeggen ze hier allemaal. Zijn succes is ook af te meten aan het feit dat hij behalve een woonhuis met daarin een vrouw en 2 kinderen, op loopafstand een atelier heeft en ook nog samen met Harry Ong (graphicus) een plek deelt middenin de rijstvelden. Daarnaast borduurt Eko de laatste tijd veel en heeft hij een borduurmachine aangeschaft waar hij een mannetje achter heeft gezet die hem het werk uit handen neemt. De borduursels zijn prachtig en geven zijn werk een extra glans. Hij liet er een aantal zien op zijn atelier en thuis bewaarde hij de grote (zie photo). De borduurist werkt een maand aan zo'n groot doek. Let wel, allemaal handwerk. Veel ideen voor de film heb ik niet opgedaan, maar de middag was genoeglijk mede dankzij de tempeh van Handayani, knapperig vers gefrituurd, de lekkerste van heel Jogja
Blijven hangen is het feit dat zijn buurman ook Tempeh maakt, iets wat met de juiste bacterien moet gebeuren, een zeer delicaat proces. Als zijn vrouw ongesteld is mislukt de tempeh altijd. Eko's vrouw beaamde dat.

Ik kreeg ook nog een kadoo in de vorm van een een jack met daarop zeefdrukken van Eko en, op de plek van mijn hart een ter plekke gemaakt borduursel van een Eko Ikoon. Zeer mooi en zeer vereerd, en nee ik heb nog geen tattoo. Ik ga waarschijnlijk 1 of 2 van die prachtstukken van hem kopen. moet nog ff zien hoe ik dat doe, maar ze zijn al in mijn geheugen gegrifd. Geen ranzige kunst, maar miljoenen steken in heldere kleuren. En nee, er is niemand overleden. Dit boeket stond bij de ingang van de nieuwe expositie bij Cemeti. Een waar bloemstuk alsof je dood bent met daarop "gefeliciteerd met de solo tentoonstelling, veel "spirit" en succes, je vrienden van API Jakarta". Ik voeg geen foto's toe aangezien ik erg ongelukkig van het werk werd. De goede man was ook nog leraar aan een kunst academie. En mijn stelling dat we zo weinig van Indonesische kunstenaars horen omdat de opleidingen zo gebrekkig zijn werd hiermee maar weer eens bewaarheid.
Voor de afwisseling weer eens een foto in het midden. neen dit zijn geen vogelhuisjes, maar dit heeft ieder huis in Eko's kampong naast de deur hangen. Ze hebben hier een burger wacht. Elke avond cq nacht verzamelen de mannen zich bij toerbeurt bij een "pos" een soortement van huisje om wat te kletsen en thee te drinken en een oogje in het zeil te houden.rond twaalf uur maken ze een rondje door de Kampong en bij elk huis pikken ze dan 200 roepia (ongeveer 1,8 cent) uit zo'n hokje mee. Uiteraard is de lijst een prikklok. tijd en ahndtekening worden geplaatst zodat men weet dat men langs gekomen is. die ronde duurt tot ongeveer 1 uur, waarna men huiswaarts gaat. " en als er nou een dief om half twee komt?" was mijn slimme vraag waarop Eko moest lachen en zei" tja , dan is er niemand meer om op te passen!". Eko draait elke zondag zijn ronde. Wellicht ga ik een avond met hem mee en is dat zijn aandeel in de kunst. -Ingrid Mol gebruikte de "Pos" om haar beelden in ten toon te stellen, kunst in de openbare ruimte, bezoekers konden op brommers langs haar beelden tuffen-